Ongepast einde voor unieke spelverdeler

Na veertien jaar is een einde gekomen aan de interland- carrière van Peter Blangé. Bondscoach Gerbrands wenst geen gebruik meer te maken van de 33-jarige volleyballer. Hij zou het teambelang schaden.

ROTTERDAM, 6 AUG. Bij de concurrentie zal het bericht dat Peter Blangé niet meer voor de Nederlandse volleybalploeg uitkomt ongetwijfeld met de nodige verbazing én opluchting zijn ontvangen. Zijn lengte (2.05 meter), zijn soepele polsen en zijn mentaliteit (“Ik heb een eigenwijze kop”) maken hem nog altijd tot een unieke spelverdeler die heel moeilijk te bespelen is. Zijn verdwijnen zorgt er voor dat Nederland nu een iets minder bijzondere ploeg heeft.

Blangé behoorde tot de spelers van het eerste uur waarmee Nederland ruim tien jaar geleden vanuit het niets de lange weg naar de wereldtop insloeg. In die periode hadden de coaches geen makkelijke aan de eigengereide Voorburger die nooit een blad voor de mond nam. Als jonge speler werd hij bij het legendarische Starlift mentaal gehard door toenmalige coryfeeën als Constandse, Mol en Willemstein. Na die soms vervelende ervaringen besloot Blangé nooit meer over zich te laten lopen.

Zo koos hij in 1990 tegen de afspraken in toch voor een club omdat de dagelijkse trainingen bij de Nederlandse ploeg hem de keel uithingen. Dat kostte hem toen ook al de deelname aan een WK. Twee jaar lang speelde hij niet voor de nationale ploeg, maar de ook teruggekeerde coach Arie Selinger liet hem voor de Olympische Spelen van 1992 zijn rentree maken.

Blangé bekritiseerde meteen openlijk de door Selinger aangestelde assistent Treibitch. “Die man snapte geen hout van volleybal. Hij was nog niet in staat de video aan te sluiten op de televisie”, zei hij. Het kwam de toch al niet optimale verstandhouding van Blangé met Selinger niet ten goede. De coach beschuldigde de geblesseerde Blangé er later zelfs van dat hij voor de olympische finale van 1992 de coach van tegenstander Brazilië had geïnformeerd over de Nederlandse ploeg.

Op Blangé's houding in het veld kon echter niemand commentaar hebben. Daarom speelde hij uiteindelijk ook het enorme aantal van 449 interlands - de eerste in 1984. Vooral op de moeilijkste momenten stond Blangé zijn mannetje. “In wedstrijden krijg ik mijn adrenalinekick”, zei hij ooit. Onder leiding van de stressbestendige Blangé won Nederland een van de spannendste wedstrijden uit de nationale sporthistorie, de olympische volleybalfinale van 1996. Italië werd met 17-15 in de vijfde set verslagen. Het betekende het grootste succes uit de loopbaan van Blangé, die alleen geïnteresseerd is in hoofdprijzen. Zijn zilveren medailles hangen thuis achteloos aan een verwarmingsbuis.

Na het goud van Atlanta stopten de laatste generatiegenoten van Blangé, zoals zijn slapie Ron Zwerver. Maar spelverdelers gaan doorgaans langer mee en Blangé had de ambitie om meer prijzen te winnen. Vorig jaar voegde hij de Europese titel aan zijn erelijst toe. Toon Gerbrands, de opvolger van olympisch kampioen Joop Alberda, leek in eerste instantie de ideale coach voor de laatste jaren van Blangé's carrière. De lange Fries erkende ook de grote betekenis van Blangé voor de nationale ploeg.

De coach tastte Blangé echter keihard in zijn eer aan toen hij 'met het oog op de toekomst' door de veel jongere Bas van de Goor aanvoerder te maken. Dat was het begin van de problemen. Ook na enkele gesprekken kon Blangé, die vijf jaar captain was, daarvoor geen begrip opbrengen. “Zolang Danny Blind bij Ajax speelt, zal hij toch ook de aanvoerder zijn?”, zei de volleyballer, die zijn ongenoegen bleef uiten. De agressieve houding van de vervangende aanvoerder Guido Görtzen noemde Blangé tijdens de finale van de afgelopen World League “een aanfluiting”.

Mede door zijn verslechterde relatie met Gerbrands had Blangé onlangs zelf al besloten om na het komende WK - in november in Japan - zijn interlandcarrière te beëindigen. Hij wilde nog wel een gooi doen naar de wereldtitel, de enige grote prijs die hij nog niet heeft gewonnen. Die kans wordt hem nu ontnomen. Voor Gerbrands betekent het dat hij vier maanden eerder met de voorbereiding op de Olympische Spelen van 2000 begint. Misha Latuhihin, de opvolger van Blangé, kan bij het komende WK belangrijke ervaring opdoen. Met hem als spelverdeler lijken de vooruitzichten op de titel in Japan wel stukken kleiner. Maar blijkbaar was de verwijdering van Blangé dat wel waard voor Gerbrands en de andere spelers.

Op clubniveau zal Blangé nog wel in de top te zien zijn. Hij tekende voor nog een jaar bij Treviso, de ploeg waarmee hij afgelopen seizoen Italiaans kampioen werd. Getergd door zijn oneervolle afscheid bij de nationale ploeg zal uitgerekend Italië, al jaren de grootste concurrent van Nederland, nog veel plezier aan Blangé kunnen beleven.