Gevangen in de beeldbuis

Ze kunnen niet zonder elkaar en niet met elkaar, het meisje en de jongen in de videoclip van Walking after you van de Amerikaanse groep Foo Fighters. Het telkens terugkerende beeld is dat van een glazen wand, midden in een grote lichte hal, die veel wegheeft van een wachtruimte op een vliegveld. Onbreekbaar, kogelvrij glas, dat is duidelijk. Aan de ene kant komt hij aanlopen, de jongen waarin we zanger Dave Grohl herkennen. Aan de andere kant zij, het meisje waar hij over zingt.

Het is een ingetogen, teder en triest liedje. “Things just won't do without you”, zingt Grohl, “I cannot be without you.” En: “If you walk out on me, I'm walking after you.” Als je wegloopt, kom ik achter je aan, want ik kan niet zonder je. Maar blijkbaar is er een reden voor haar om weg te lopen. Verderop in het liedje zingt hij over zich overgeven, als in een oorlog, en dat hij bereid is water bij de wijn te doen. En over een hart dat in tweeën gebroken is.

Hij komt aanlopen in een pak, zij in een nette jurk. Ze kunnen hun ogen niet van elkaar afhouden. Hij trekt zijn colbert uit, doet zijn stropdas af, beweegt zich vrijer in zijn overhemd. Zij trekt haar jurk uit, en staat tegenover hem in een zwarte onderjurk. Ze lopen naar het glas, raken het aan, proberen elkaar aan te raken. Beiden strijken zich gefrustreerd door het haar, lopen weg en kijken weer om, de blikken gekweld, smachtend maar zorgelijk.

De clip is doorsneden met andere beelden, van televisietoestellen waarop Grohl te zien is, alsof hij in het scherm gevangen zit, en van alleen in een kamertje, rusteloos ijsberend of nagelbijtend en diep zuchtend voor zich uit starend.

In de glazen wand zit een kleine spreekopening, maar met een metalen gaas, zodat ze elkaar ook door die opening niet kunnen aanraken. Ze kussen elkaar, maar het glas blijft ertussen. Als ze hem een klap in het gezicht geeft, komt die echter wel aan, glas of geen glas. Het ene moment lacht ze om iets grappigs dat hij doet, het volgende moment is ze weer boos.

Een relatiedrama in vier minuten, dat fraai in beeld is gebracht en recht doet aan het gevoelige liedje. Het maakt duidelijk dat Grohl de beelden even serieus neemt als de muziek, wat ook al bleek uit vorige Foo Fighers-clips als Monkey Wrench en Everlong, die een stuk luchtiger waren maar even zorgvuldig gemaakt. De clip van Walking after you eindigt zoals hij begon: beide weer in het net, nog steeds naar elkaar starend, nog steeds die onbreekbare glazen wand tussen hen in. Terug bij af.

    • Sietse Meijer