Six degrees of separation

Six degrees of separation (Fred Schepisi, VS'94), Belg.2, 20.30-22.20u.

Een aantal eigenschappen maakt Six degrees of separation van de naar Hollywood afgereisde Australiër Fred Schepisi tot een ideale film voor tv. Ten eerste is hij hier nooit uitgebracht, dus het betreft een kans iets nieuws van vijf jaar geleden te ontdekken. Bovendien is de film gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk, waardoor de nadruk ligt op het spel en de dialogen, met veel interieurscènes en close-ups. Tenslotte is het een uitstekende film, die met succes heen en weer schiet tussen kluchtige satire en psychologisch drama.

Het gegeven waar toneel- en scenarioschrijver John Cuare zich op heeft gebaseerd schijnt authentiek te zijn. Het welgestelde echtpaar Kittredge, handelaren in Cézanne, Matisse en aanverwanten, krijgen onverwachts bezoek in hun luxe-appartement aan Central Park. Een keurige zwarte jongeman, vriend van hun studerende kinderen, vraagt om hulp. Tot hun opwinding blijkt hij de zoon van Sidney Poitier te zijn. Ze zwichten voor zijn charme en welbespraaktheid, helemaal als hij hen een figurantenrol belooft in de door zijn vader te regisseren verfilming van Cats.

De volgende ochtend wacht het echtpaar een brute verrassing, en vele verrassingen zullen volgen. Stukje bij beetje onthullen de Kittredges hun avonturen met 'Paul' aan hun vrienden, net als zij behorend tot de artistieke elite van New York. Bij elke opening of receptie is er weer iets nieuws te melden. Het slimme scenario maakt ons even nieuwsgierig naar de volgende episode als de luisterende vrienden, waarbij de literaire vertelstructuur ongegeneerd wordt uitgebuit. Klassiek is ook het thema van de vreemdeling die ergens binnendringt en levens verandert.

Afgezien van de rijke en uiteindelijk aangrijpende psychologische intrige, is het vooral het portret van de Kittredges en hun milieu dat de film tot zo'n onverwachte traktatie maakt. Will Smith, inmiddels aan de top in Hollywood, is heel goed in de Pygmalion-rol, maar de combinatie Donald Sutherland en Stockard Channing (Moeder Eenoog in Smoke) is werkelijk om te smullen. Pijnlijk geloofwaardig is Sutherland in zijn opwinding als hij een miljoenendeal kan afsluiten, en in zijn gêne als zijn vrouw hun leefwijze in het openbaar begint te relativeren. Ook al staat de dubbelzijdige Kandinsky te stralen, 'the embarassment of the riches' wordt haarscherp blootgelegd in die rode flat aan Central Park.