'Onwijs' profdebuut tennisser Verkerk

AMSTERDAM, 5 AUG. De brutale uitdager van de tenniselite kreeg gisteren een koekje van eigen deeg. Als grote onbekende verraste John van Lottum vorig jaar vriend en vijand door zowel op Wimbledon als op de US Open vanuit het kwalificatietoernooi door te stomen naar de derde ronde. “Wie de kwalificaties overleeft is voor iedereen een gevaarlijke klant”, zo sprak Van Lottum gisteravond bedremmeld.

Voor die opmerking was alle reden, want op de tweede dag van de Open Nederlandse tenniskampioenschappen in Amsterdam stond de 22-jarige Brabander tegenover een landgenoot voor wie het bereiken van het hoofdtoernooi al een prestatie op zich was. Martin Verkerk, bezig aan zijn debuut bij een ATP-toernooi, koesterde voor aanvang van zijn duel met Van Lottum dan ook weinig illusies. “Ik ging de baan op met het idee lekker een potje te tennissen. Hij moest winnen, ik moest niets.”

Die onbevangen houding, tot voor kort het handelsmerk van zijn opponent, bleek goed voor de overwinning. Met 7-5 en 6-3 overmeesterde hij Van Lottum, die zichtbaar gebukt ging onder de rol van favoriet. Voor Verkerk, momenteel gerangschikt als de nummer 616 van de wereld, lonkt vandaag op het centrecourt een optreden tegen titelverdediger Slava Dosedel. “Onwijs”, zo noemde de 19-jarige neo-prof het vooruitzicht van de confrontatie met de Tsjech. “Dit kan nog een leuk toernooitje worden.”

Verkerk begon gisteren uitermate nerveus aan het duel met zijn drie jaar oudere tegenstander. De spanning viel weg toen hij al in de vijfde game van de eerste set zijn service moest inleveren. Brutaal nam hij vervolgens het initiatief over van Van Lottum, die zich geen raad wist met de venijnige klappen van Verkerk en gaandeweg een steeds moedelozer indruk maakte. “Ik kon niets uitrichten. Hij speelde ongelooflijk. Ik ben geen seconde in de wedstrijd geweest”, zei Van Lottum na afloop.

In het zicht van de overwinning, bij een stand van 4-1 in de tweede set, greep de spanning Verkerk opnieuw naar de keel. Het vooruitzicht van het bereiken van de tweede ronde deed hem totaal verkrampen. “Mijn lichaam voelde helemaal niets meer”, verklaarde Verkerk na de partij. “Een heel vreemd gevoel. Mijn arm shakete alle kanten op.”

Verkerk bewees de afgelopen weken al tot veel in staat te zijn, al leidden zijn optredens niet direct tot aansprekende successen. Bij de NK in Goirle bracht hij anderhalve week geleden titelverdediger Marcel Reuter aan het wankelen, een paar dagen later bij het Challenger-toernooi in Scheveningen leed hij een eervolle nederlaag (6-1, 3-6 en 7-5) tegen de voormalige wereldkampioen bij de junioren, de Argentijn Mariano Zabaleta.

Na zijn voortijdige uitschakeling op de Mets-banen schreef Verkerk zich in voor het kwalificatietoernooi van de Dutch Open, waar hij in de derde en beslissende ronde Jong Oranje-speler Peter Wessels op de knieën dwong. Gisteren verklaarde Verkerk die kwalificatiewedstrijden vooral als nuttige trainingen te hebben beschouwd. Triomfantelijk: “Zo zie je maar waar die houding toe kan leiden.”

Tevreden was Verkerk gisteren verder vooral over zijn return, het spelonderdeel waar hij nog veel aan denkt te kunnen verbeteren. Tegen Van Lottum bleek dat wapen gisteren evenwel de sleutel tot de overwinning. Verkerk: “Ik snap er zelf niets van, maar sinds de kwalificaties loopt mijn return als een trein.”

Verkerk beschikt over een verwoestende service, zoals Van Lottum gisteren tot zijn groeiende ergernis ondervond. Maar anders dan veel generatiegenoten weet de 1 meter 97 lange neo-prof ook richting te geven aan zijn opslagen. Hetzelfde geldt voor zijn groundstrokes, waarmee hij gisteren met zowel zijn fore- als zijn backhand naar hartelust varieerde en telkens de diepte in zijn spel vond - iets waar zijn tegenstander maar niet in slaagde.

Voor Van Lottum kwam het verrassend sterke optreden van Verkerk enigszins uit de lucht vallen. De nummer 78 van de ATP-ranking had “van horen zeggen” dat zijn jonge landgenoot de laatste maanden het spoor bijster was geraakt. “Van de trainers hier op Amstelpark begreep ik dat het bergafwaarts met hem ging. Na vandaag is dat moeilijk vol te houden. Hij staat bovenop de berg wat mij betreft.”

Gevraagd naar de mogelijkheden van Verkerk wist Van Lottum slechts één nadeel te bedenken. “Hij is lang en daarmee traag. Zijn voetenwerk moet hij beslist verbeteren.” Verkerk onderschreef die woorden en wees verder op zijn neiging om voortdurend op de baseline te blijven hangen. “Ik ben een lange jongen, dus zou ik vaker naar het net moeten gaan.”

Twee maanden geleden pakte Verkerk de draad op nadat hij een jaar lang zijn heil buiten de tenniscourts zocht. “Maar met dat stappen heb ik het nu wel zo'n beetje gehad”, vertelde hij gisteren. “Ik wil slagen als tennisprof. Zoals ik nu sta te tennissen, verdien ik dat ook.”

Aanleiding voor de ommezwaai waren vermanende woorden van zowel zijn trainers op Amstelpark als van zijn vader. Verkerk senior dreigde de financiering van de prille loopbaan van zijn zoon stop te zetten als die het roer niet drastisch om zou gooien. Junior gehoorzaamde en kreeg gisteren naar eigen zeggen daarvoor de beloning. “Het was wel vermoeiend de laatste weken, maar hier heb ik het dan allemaal voor gedaan.”