'Ik merk niets van alle heisa'

AMSTERDAM, 5 AUG. Jo Willis (35) uit Chicago doet mee aan het onderdeel karate.

“Ik wist gewoon niet dat het kon. Ik wist wel dat mannen het antwoord niet waren, maar dat er nog een andere optie was realiseerde ik mij pas toen ik vierentwintig was. Dat besef heeft volgens mij zo lang geduurd omdat er geen zichtbaarheid van homo's was in de tijd dat ik op de middelbare school zat. Neem Ellen DeGeneres, je weet wel, die bekende actrice die recentelijk openbaarde dat ze lesbisch is. Dat was fantastisch, dat maakt zo'n verschil. Er was geen Ellen toen ik tiener was. Na haar coming-out hebben we in Chicago een tijdje allerlei 'Ellen-feestjes' gevierd.

“Oké, tien jaar geleden was ik ongelukkig en werd ik plots verliefd op een getrouwde vrouw. Met mannen liep het seksueel totaal niet. Bovendien kon ik hen niet vertrouwen. De maatschappij leert je toch nog dat mannen maar op één ding uit zijn. Mijn verliefdheid op die vrouw was kansloos natuurlijk, maar wel een openbaring. Dus ging ik homobladen lezen, naar homocafés en sloot ik mij aan bij een coming-out groep. Heel snel allemaal. Toen ik voor mijzelf uitgekomen was, heb ik het ook direct aan iedereen verteld. Wat dat betreft ben ik anders dan anderen. Voor veel homo's is de coming-out een proces, voor mij was het pats-boem. De eerste ervaring met een vrouw was als het verschil tussen dag en nacht, tussen gevoel en gevoelloos.

“Amerika is een raar land. Puriteins, maar toch vrij. Chicago is een racistische, conservatieve en gesegregeerde stad, maar ik voel mij er prima. Het is geen probleem om openlijk voor je geaardheid uit te komen. We moeten wel blijven strijden. Er zijn allerlei rechtse groeperingen die familiewaarden en christelijke normen proberen te promoten en zich openlijk afzetten tegen homo's. Recentelijk hadden ze vier pagina's advertentieruimte in een grote landelijke krant gekocht. Ze riepen homo's op zich te laten bekeren tot hetero's. Alsof dat mogelijk is!

“Ook de homogemeenschap is vaak weer onderverdeeld. Je hebt groepen christelijke, katholieke, joodse en afro-amerikaanse homo's. Dat is niet zo gek. Het is prettig om samen te zijn met mensen met een soortgelijke achtergrond. Al heb ik nu al drie jaar een blanke vriendin. Mannelijke homo's zijn trouwens veel zichtbaarder dan vrouwelijke. In Chicago is zelfs een wijkje, wij noemen het 'boys-town', met heel veel cafés en discotheken. Lesbiennes hebben een veel kleiner wijkje, veel minder zichtbaar. Dat verschil gaat op voor heel Amerika. De tolerantie en acceptatie van homo's verschilt per staat. Californië is heel liberaal, dat is echt zo, en New York ook. Maar in het Zuiden is de situatie slecht, althans dat heb ik begrepen.

“De Gay Games is een fantastische ervaring. Ik merk niets van alle heisa over de financiën. Amsterdam is te gek, het voldoet helemaal aan de verwachtingen. Ik was er in New York vier jaar geleden al bij. De opening was ook nu weer onvergetelijk, zeer emotioneel. En in de stad is het feest, het friendship village is dé plek om rond te hangen. Er worden zeker heel wat vriendschappen gesloten.

“We are out, loud and proud!”