De mens is slecht

U bent een Britse gepensioneerde die de winter in Benidorm doorbrengt, en u hoort met genoegen dat op 28,2 graden oost digitaal niet alleen uw vertrouwde televisiezenders als BBC1, Channel Four etc. te zien zijn, maar ook een groot aantal betaalzenders. Aangezien de Spaanse televisie u niet vermag te boeien en door het taalprobleem ook grotendeels aan u voorbij gaat, haast u zich naar de winkel om de benodigde digitale ontvanger te kopen en een abonnement te nemen dat u van een geldige smartcard voorziet.

Jammer, maar dat zal niet gaan. De signalen uit de ruimte mogen misschien dan wel in heel Europa zijn op te vangen, ontvangst blijft echter, om auteursrechtelijke redenen (zie deze rubriek vorige week) beperkt tot de Britse eilanden. De oplossing is om uw tante Truus in Birmingham het apparaat te laten kopen en ook het abonnement te laten nemen. Die belooft dan plechtig in een contractje met Sky, de organisatie die de digitale satelliet-platforms voor Groot-Brittannië beheert, dat zij apparaat en smartcard alleen op de Britse eilanden zal gebruiken en stuurt de hele boel naar u op.

Het is dan wel zaak, dat tante Truus de abonnementsgelden regelmatig blijft voldoen. In geen geval dient de man in Benidorm stortingen en overboekingen te plegen met behulp van een bankrekening in Spanje, of een bankrekening waarin een adres in Spanje wordt genoemd. In dat geval kan Sky de smartcard in Benidorm op afstand blokkeren, en doet dat ook - zoals menige analoge Sky-abonnee de laatste jaren heeft mogen ondervinden.

Sinds de handel in illegale smartcards effectief is onderdrukt, is de ongeoorloofde export van decoders en smartcards de grote nachtmerrie van aanbieders van gecodeerde televisie in Europa. Niet alleen voor de Britse eilanden geldt dat natuurlijk, maar ook voor andere landen. Veel Nederlanders die in de krant hebben gelezen dat Nederland 1, 2 en 3 digitaal op de satelliet zitten, evenals de voornaamste commerciële zenders van Nederland, stellen zich daar veel van voor, aan de Costa Brava of hun huisje aan de Dordogne. Maar zo eenvoudig is dat dus niet: het kan alleen maar dankzij een tante Truus, en dan maar hopen dat het niet uitlekt dat je het zaakje Nederland hebt uitgebracht. De smartcard waarmee je die zenders kunt zien is wel gratis, maar mag het land niet uit.

Maar de mens is slecht, het begrip onder de mensen over grensoverschrijdende televisie die de grens niet over mag is beperkt - en dus zijn er gewetenloze ondernemers die, bijvoorbeeld, in Spanje decoders en smartcards te koop aanbieden waarmee je wel naar Studio Sport kunt kijken. Zo ver gaan deze euvele praktijken zelfs, dat de weerman van RTL4 zich regelmatig met een apart kaartje wendt tot de kijkers aan de Costa Brava, terwijl die helemaal niet naar hem mógen kijken!

En hier komen we op een pijnlijk punt voor deze rubriek, die zich de laatste maanden in een toenemend aantal lezersreacties mag verheugen, vooral via e-mail. Het probleem is alleen dat die lezers meestal ook vragen stellen, en wel met name de vraag wat zij moeten doen om in hun Franse buitenhuisje naar de Nederlandse televisie te kunnen kijken.

Deze vragen, hoe sympathiek ook, komen helaas niet voor beantwoording in aanmerking. Zowel de tante Truus-formule als de gang naar een commerciële tante Truus komt neer op een schending van de voorwaarden waaronder de betreffende smartcards worden verstrekt, contractbreuk dus. En dit is een fatsoenlijke krant, waarvan de redacteuren geen persoonlijk advies kunnen verstrekken over de manier waarop de lezer het best contractbreuk kan plegen, of de belastingen ontduiken.