Half Moon Street

Half Moon Street (Bob Swaim, 1986, VS). Veronica, 21.40-22.55u.

“Half Moon Street? Daar wonen toch alleen maar Arabieren en hoeren?” vraagt één van de leden van het gezelschap waar Sigourney Weaver voor het weekeinde is uitgenodigd en dat door haar date eerder al als 'very Tatler' (naar het snobistische life style magazine) is omschreven. “Half Moon Street is ook erg dichtbij het Midden Oosten Instituut”, repliceert Weaver gedecideerd, daarmee voor de gelegenheid maar even verzwijgend dat zij haar appartement te danken heeft aan haar bijverdiensten als maîtresse van een Arabische diplomaat. Meestal doet zij daar trouwens niet zo ingewikkeld over, want Weaver mag in het dagelijks leven dan wel de alom gerespecteerde econome Dr. Slaughter zijn, de schamele beloning die het Midden Oosten Instituut betaalt, is niet voldoende om van rond te komen.

En dus werkt zij in de avonduren voor een escort-service en verschijnt de ene keer op een receptie als gehuurd gezelschap en de andere keer als gewaardeerd wetenschapster. En soms is het niet helemaal duidelijk in welke hoedanigheid zij ergens is, maar Weaver laveert met haar onderkoelde charme openhartig tussen alle complicaties door.

Met de liefde ligt het echter wat minder eenvoudig, ook al wordt haar minnaar gespeeld door Michael Caine, die we nog nooit voor iets zijn wenkbrauwen hebben zien optrekken. Maar verliefd worden ze uiteindelijk toch, en dan worden ze jaloers en bezitterig. Werd Caine als op en top Britse diplomaat in het begin van hun verhouding nog heel stout opgewonden als zij hem vertelde over seks in bad, op hometrainers en keukentafels, uiteindelijk wil hij gewoon met haar in bed, 'like lovers'.

Om Caine en Weaver en hun seksuele laconie is Half Moon Street tot op ongeveer tien minuten voor het einde eigenlijk een heel aardige film. Dan lijkt regisseur Bob Swaim zich te herinneren dat de roman Dr. Slaughter van Paul Theroux waar de film op is gebaseerd, eigenlijk een spionageverhaal is. En het lukt hem natuurlijk niet om in een klein kwartiertje nog een volwaardige thriller op te bouwen.

En dat terwijl alle ingrediënten al vanaf het begin op hem lagen te wachten: de Engelse diplomaat, de seksuele chantage, de Arabische connectie. Daaruit kun je alleen maar concluderen dat Caine en Weaver hun uiterste best doen om een film te redden die eigenlijk een andere film had moeten worden. En dat je daar dankzij hun spel en présence ook best naar wilt kijken.