'Grondwet niet voldoende'

AMSTERDAM, 4 AUG. Gary Coetzee (28) uit Johannesburg doet mee aan het zwemmen. “Zuid-Afrika is nog lang niet vrij. Homo's komen zelden uit voor hun geaardheid. De hele scene is nogal onderdrukt. We zijn natuurlijk ook de kinderen van een onderdrukkingssysteem. Er is wel iets aan het veranderen, trouwens. Met de gelijke rechten voor de zwarten zijn homo's ook gaan strijden voor hun rechten. We hebben de nieuwe grondwet om ons aan vast te klampen. Daarin staat dat niemand iemand anders mag discrimineren op welke grond dan ook. Maar de normale wetten zijn nog niet aangepast, en daarin worden homo's achtergesteld.

“Bovendien duurt het lang voordat de perceptie van de gewone 'man in de straat' is veranderd. Op dit moment kan je echt niet in het openbaar laten merken dat je homo bent. Het leidt tot verbale agressie, of erger. Dus houden we ons op in homocafés; die zijn er wel. Er is zelfs een soort vriendschappelijke strijd tussen Kaapstad, Johannesburg en Pretoria: welke stad is de gaytown van Zuid-Afrika. In Pretoria zijn de meeste homo's, in Johannesburg zijn ze politiek het actiefst en in Kaapstad is de homogemeenschap wel omvangrijk, maar de meeste homo's daar zijn ondergedoken.

“De blanke homowereld is trouwens zichtbaarder dan de zwarte. Wij proberen ze erbij te betrekken, maar voor hen is het nog veel moeilijker. In de zwarte gemeenschap wordt homoseksualiteit nogal eens gezien als de 'blankemanziekte'.

“Aan het eind van mijn puberteit voelde ik wel dat ik homo was. Maar voordat ik op de universiteit kwam, had ik nooit een vriendje gehad. En ook daarna heeft het nog lang geduurd, misschien wel tot nu, voordat ik echt volledig uitgekomen was. Op de universiteit waren vrij veel homo's en ik ging als student psychologie werken voor een homobijstandsgroep. Geen toevallige keuze. Ik heb verscheidene vriendjes gehad, maar het duurde nooit langer dan een paar maanden. Ik ben de juiste persoon gewoon nog niet tegengekomen. Bij geen enkele vriend voelde ik oprecht dat ik met hem een langdurige relatie wilde. Maar ik weet dat het kan en dat het komt.

“Mijn ouders wisten lange tijd niet dat ik homo was. Maar vier jaar geleden werd een vriend vermoord, het was een soort prostitutiemoord. Ik had steun van mijn familie nodig en moest wel bekennen dat ik homo ben. Ze reageerden heel goed, heel begrijpend. Ze stelden de vragen die ze tot dan toe niet hadden durven te stellen. Ik heb geluk met mijn familie. Veel homo's moeten het doen zonder de steun van hun naasten.

“De Gay Games zijn voor mij een fantastische ervaring. Het gevoel deel uit te maken van een grote groep is heel bemoedigend. Toen we het stadion binnenliepen was de hele Zuid-Afrikaanse equipe erg emotioneel. De manier waarop we verwelkomd werden betekende zoveel voor ons. Ik denk dat ik nu echt helemaal uitgekomen ben.”