Contracten

Het lijkt vreemd, maar tijdens de affaire rond De Boertjes en hun groot verlangen Ajax voor een buitenlandse topper in te ruilen, moet ik af en toe denken aan Jef Mermans. Dat was een Belgische voetballer die bij Anderlecht onder contract stond. Het moet een uitermate eenzijdige overeenkomst zijn geweest, want ze kende geen einddatum. Het kwam er op neer, dat Mermans net zo lang aan de Brusselse club geketend zat als Anderlecht hem wilde houden. Diverse keren heeft deze uitstekende centrumspits geprobeerd zijn ketenen af te schudden, maar zijn werkgever gaf jarenlang niet thuis. En de speler kon daar niets aan veranderen en heeft zich tenslotte, morrend, geschikt.

In de EU bestaan zulke eenzijdige verbintenissen niet meer. Al diverse jaren melden voetballers zich bij hun bazen en schermen met aanbiedingen van elders die dermate hoog uitgaan boven hun huidige inkomsten, dat hun werkgever niet kan voorkomen dat de speler aan zijn stutten trekt, doorlopend contract of niet. Ik heb dat altijd een ongezonde toestand gevonden, maar er leek een soort gewoonterecht ontwikkeld te zijn, waardoor menigeen zich bij deze gang van zaken neerlegde. Het motto luidde vaak, dat het met onwillige honden slecht hazen vangen is. Als de heren werkelijk wegwilden, was het maar beter niet dwars te gaan liggen en zoveel mogelijk geld te incasseren.

Als een der weinige heeft Ajax nu een andere strategie gevolgd en het fiat van de arbitragecommissie daarvoor gekregen. De commissie erkende, dat de heren Frank en Ronald bij Barcelona en/of Arsenal meer kunnen verdienen dan bij Ajax, ook al betaalt hun huidige club hen vorstelijk. Maar het gaat niet uitsluitend om geldelijke verschillen. Ook de vraag of er dusdanige spanningen tussen club en spelers zijn ontstaan dat verdere samenwerking onmogelijk zou worden, was aan de orde. Hier stelt de commissie dat die spanningen niet door Ajax zijn geschapen, maar door Frank en Ronald. En het is een feit dat het niet de club was die voor onrust zorgde, maar beide spelers. Ineens deugt er weinig meer in de Arena. Zo beweren zij dat de oefenstof van Morten Olsen arm van kwaliteit zou zijn. Nooit is die mening vorig seizoen door hen geventileerd, maar nu zij voor extra druk wilden zorgen, voeren zij Morten Olsen als een non-valeur op. Het lijkt kinderachtig en dat is het ook.

Frappant, volgens mij, is de omstandigheid dat De Boertjes vorig jaar nog een alinea aan hun tot 2004 durend contract hebben toegevoegd, waarin zij vastlegden dat zij niet voor de zomer van 2001 zullen pogen hun langlopende overeenkomst voortijdig te beëindigen. Wonderlijk in hoge mate! Aan de ene kant loopt het contract tot 2004, maar tegelijkertijd beloven de spelers dat zij vanaf de zomer van 2001 mogen gaan aandringen op voortijdige ontbinding. Niet erg principieel van Ajax om met deze clausule akkoord te gaan. Het valt dan ook te betwijfelen of Ajax zich vooral principieel wilde opstellen. Het is eerder zo, dat men de speelkracht van de tweeling voorlopig niet kan missen.

Maar principieel of niet, dat er nu eindelijk eens een forse poging wordt ondernomen om contracten te laten uitdienen, is pure winst. En dat men inkomsten uit verkoop van omstreeks veertig miljoen gulden bewust misloopt, illustreert dat de club deze voortreffelijke voetballers voor geen goud wil kwijtraken. Maar als ze geen poot verzetten, slabakken met de training, ongeïnspireerd hun wedstrijden spelen - wat dan? Dan komen ze in de dug-out terecht, kunnen zwaar beboet worden, krijgen ruzie met hun ploegmaten, kortom: een onbevredigend spel, dat de broers zullen verliezen. Het is vermoedelijk waar dat ze in 2004 over hun hoogtepunt heen zullen zijn, want ze zijn dan vierendertig, maar destijds tekenden ze vanwege de zekerheid en als je dat gedaan hebt, moet je vooral niet zeuren en klagen.