Tennisser El Aynaoui kan geluk niet op in Scheveningen

SCHEVENINGEN, 3 AUG. Een vreugdedans, een ereronde en een hoffelijke buiging in de richting van het publiek. Younes El Aynaoui kon gisteren zijn geluk niet op nadat de tennisser het Challenger-toernooi van Scheveningen had gewonnen, zijn derde op rij. Het liefst had de 26-jarige Marokkaan de tribunes beklommen om de ruim 1.300 aanwezigen persoonlijk de hand te schudden. In plaats daarvan hield hij het bij een woord van dank, waarin hij het belang van zijn zege tot tweemaal toe onderstreepte. “Very very important”, zo stamelde El Aynaoui in de microfoon.

Woorden van gelijke strekking zijn al vaker opgetekend uit de mond van een tennisser na afloop van een toernooizege, maar in het geval van El Aynaoui waren ze uit het hart gegrepen. Ruim zeventien maanden moest hij werkeloos toezien hoe zijn collega's de punten en de dollars bijeensloegen, terwijl hij, ooit de nummer 45 van de wereld, in alle eenzaamheid aan zijn revalidatie werkte. “Een paar maanden geleden wist ik niet of ik ooit nog zou kunnen tennissen”, vertelde El Aynaoui na zijn zege op de Argentijn Martin Rodriquez (6-3 en 6-1).

Tegen die achtergrond was de uitbundige vreugde van de 26-jarige Noord-Afrikaan begrijpelijk. Met zijn overwinning in het Challenger-toernooi op de banen van tennisvereniging de Metselaars behaalde El Aynaoui bovendien de derde toernooizege op rij, nadat hij vorige maand al de challengers in het Duitse Ulm en het Franse Contrexeville op zijn naam had geschreven. Met een triomfantelijke grijns: “De top honderd komt langzaam maar zeker weer in zicht.”

Belangrijker dan de eindzege en de bijbehorende cheque ter waarde van 15.000 gulden was voor El Aynaoui, prof sinds 1990, de wetenschap dat hij het juiste ritme hervonden lijkt te hebben. “Hoewel ik niet meer dezelfde speler ben als voorheen, heb ik nog steeds de wapens om het iedereen moeilijk te maken. Bovendien speel ik mijn beste tennis in de grote toernooien.”

Daartoe kunnen de challengers niet worden gerekend, waarop hij is aangewezen sinds hij achttien maanden wegens een hardnekkige blessure afscheid moest nemen van de ATP-tour. El Aynaoui voorspelde gisteren dat hij nog twee of drie toernooien uit de eerste divisie van het internationale proftennis moet spelen alvorens hij op basis van zijn ranking weer rechtstreeks toegang krijgt tot de 'grote' toernooien. Met zijn zege in Scheveningen verdiende hij zeventig punten, waardoor hij vandaag vanaf de 150ste plek een groot aantal plaatsen klom op de wereldranglijst.

Voor El Aynaoui sloeg achttien maanden geleden het noodlot toe. Bij het hard-courttoernooi in Dubai trapte hij in zijn duel met Goran Ivanisevic met zijn rechterhiel op de grond. Een botbreuk was het gevolg. Twee operaties volgden, waarvan de eerste mislukte. Na Parijs onderging hij in New York een tweede medische ingreep, ditmaal met goed gevolg waarna El Aynaoui zich vol overgave op zijn herstel stortte.

Van collega's zag of hoorde hij niets. Het gebrek aan mededogen verbaasde hem niet. In de onstuimige jacht op dollars en computerpunten betekent elke afvaller een concurrent minder, zo hield El Aynaoui zijn gehoor gisteren voor. Steun ondervond hij naar eigen zeggen alleen van zijn Franse echtgenote en zijn inmiddels elf maanden oude zoon. “Tennis is een eenzaam vak. Als je buiten de boot valt, hoor en zie je niemand. Maar dat wist ik, want zo is dat in het echte leven ook.”

Herinneringen aan zijn successen, vier ATP-finales na zeges op onder anderen de toenmalige nummer een van de wereld Thomas Muster, hielden de ingezetene van Brussel op de been tijdens zijn revalidatie. Het levensritme van de gemiddelde tennisprof hield hij intact. “Elke dag trainde ik, voor zover mijn blessure dat toestond. Ook al speelde ik niet, in mijn hoofd ben ik nooit weg geweest uit het tenniswereldje.”

In Scheveningen ondervond El Aynaoui dat zijn naam en faam nog wel degelijk gezag inboeten. Dat gegeven vervulde hem met trots. “Voor de meesten ben ik nog altijd die voormalige topvijftig-speler van wie ze allemaal heel graag willen winnen. Raemon Sluiter kwam zaterdag de baan op en in zijn ogen zag ik dat hij de vloer met mij wilde aanvegen.”

Sluiter, de enige Nederlander in de halve finales, kreeg hulp uit onverwachte hoek. El Aynaoui ondervond hinder van de kou, wat onder meer resulteerde in een opspelende hamstring. Om zich te wapenen tegen de barre weersomstandigheden hees de Marokkaan zich voor de gelegenheid in een maillot. Het hielp, want met 6-4 en 6-2 wees hij de 20-jarige Rotterdammer terecht.

Toernooidirectrice Marcella Mesker prees zich gisteren gelukkig met El Aynaoui als winnaar van de Internationale Tenniskampioenschappen, zoals het evenement officieel door het leven gaat. Zo vrolijk als de Marokkaanse artiest gisteren was, zo uitbundig was hij volgens Mesker vorige week toen hij het roemrijke tenniscomplex in Scheveningen betrad. “Hij had voor iedereen een vriendelijk woord over. Voor de dames van de infobalie, voor de mensen achter de bar. Niemand werd vergeten.”