'Je vecht voor begrip'

AMSTERDAM, 3 AUG. Ruth Bär (38) uit Zürich doet op Gay Games in Amsterdam mee aan het badminton. “Ik was 23 jaar toen een vriendin mij voorstelde naar een café met alleen maar vrouwen te gaan. Ik was verbaasd, maar stiekem ook wel geïnteresseerd. Tot die tijd had ik nog nooit een vriend of een vriendin gehad, alleen maar één slechte ervaring met een man. Vrouwen vond ik wel leuk, maar ik dacht dat dat kwam omdat ik geen zusjes had.

“In het café, met al die vrouwen, realiseerde ik mij dat mijn gevoel verder ging dan alleen maar affectie. Er waren zoveel leuke meisjes! Een halfjaar later had ik mijn eerste vriendin. Dat voelde weliswaar heel goed, maar zij was het toch niet helemaal. Ik heb toen nog een jaar een relatie met een ander meisje gehad en ben ook een jaar samengeweest met een man, maar dat boterde seksueel niet. Hij voelde als een broer. Toen wist ik zeker dat ik mij aangetrokken voelde tot vrouwen. “Lesbisch zijn in Zwitserland is niet zo makkelijk, al wordt het wel langzaam beter. Wij moeten nog steeds vechten voor onze rechten en voor begrip. Veel mensen zien homoseksualiteit als abnormaal. Als ik met een vriendin hand in hand loop, zie je mensen kijken. Soms zegt iemand 'doe gewoon'. En als we zouden gaan zoenen op straat, moet je zelfs een beetje oppassen. Toch voel ik mij wel vrij.

“Zürich is de meest tolerante stad in Zwitserland. Daarom woon ik er ook. Er zijn genoeg plaatsen om uit te gaan en er is een netwerk van lesbische vrouwen. In Bern is het minder open en in de kleinere plaatsen is het ronduit erg. In Lotzwil, waar ik geboren ben, zou ik nu echt niet kunnen wonen.

“Een belangrijk keerpunt in mijn leven was een motorongeluk, toen ik 28 was. Ik woonde net in Zürich en lag drie maanden in het ziekenhuis. Ik was helemaal alleen en had veel tijd om na te denken. Toen realiseerde ik mij dat ik, om gelukkig te zijn, er voor moet uitkomen wie ik ben. Maar ik kon dat niet alleen. Gelukkig ontmoette ik kort daarna iemand die mij hielp tijdens de revalidatie. Met haar ben ik drie jaar samen geweest. Daarna heb ik nog een relatie van zes jaar gehad. In die periode was pas mijn 'echte' coming out. Nu ben ik sinds een jaar weer alleen. En heel gelukkig!

“Het is voor mij belangrijk dat mensen mij accepteren zoals ik ben. Dat ze niet boos, vreemd of afkeurend reageren als ze weten dat ik lesbisch ben. Dat ze het normaal vinden. Al mijn vrienden weten het natuurlijk, maar op mijn werk zijn er maar een paar mensen die ik het verteld heb. Ik denk trouwens niet dat het problemen zou geven als ze het wel zouden weten.

“Ik doe mee aan de Gay Games, omdat ik er van hou om samen met homoseksuelen te sporten. Het is net een grote familie. Tot nu toe vind ik het ook fantastisch. Bovendien wilde ik een keer naar Amsterdam. Ik had van vrienden begrepen dat het een hele tolerante, open stad is. Dat wilde ik graag zelf ervaren.