ANOUAR BRAHEM

Anouar Brahem: Thimar (ECM 1641). Distr. Polygram.

Manfred Eicher, eigenaar van het label ECM, gaat met musici vaak zeer lange verbintenissen aan maar ziet tussen hen liever geen vaste verkeringen. Voor de Tunesische bespeler van de oud (Arabische luit) Anouar Brahem, een relatieve nieuwkomer in de ECM-familie, betekent dit dat hem nog vele losse scharrels wachten. De Noorse saxofonist Jan Garbarek, sinds '71 exclusief bij het label, ontmoette hij op de cd Madar en op Thimar zijn rietblazer John Surman en contrabassist Dave Holland aan de beurt. Deze twee Engelsen, allebei sinds omstreeks '80 bij ECM onder contract, kennen de kraakheldere Rainbow Studio in Oslo als hun broekzak en doen er alles aan Brahem waardig te ontvangen. Ze spelen zijn stukjes veelal unisono mee, permitteren zich soms een parafrase of korte improvisatie, maar blijven altijd in de buurt van de melodie. Het oud-spel van Brahem is helder en goed gearticuleerd, de bas van Holland zingt sonoor en zuiver, de sopraansax van Surman klinkt soms bijna als een hobo. Het resultaat is wat men noemt 'rustgevende' muziek, eerder sierlijk en hoofs dan heftig modern.