Kabel weer synoniem voor vriendschap

De donkere Nederlandse internationals verjoegen gisteren tegen Joegoslavië de spookbeelden van het EK in Engeland. Van tweespalt binnen Oranje is geen sprake meer. 'Iedereen staat klaar voor elkaar, dat merk je aan alles.'

TOULOUSE, 30 JUNI. Alles is voorbestemd, luidt de diepste overtuiging van Clarence Seedorf en dus had het de 22-jarige middenvelder niet verrast dat de 'kabel' - het bondgenootschap van de donkere Oranje-spelers - uitgerekend in de achtste finale van het wereldkampioenschap zijn wederopstanding beleefde. Met Seedorf aanvankelijk als een weifelende regisseur en Davids als vanouds uitblinkend in de rol van het roofdier op jacht naar de bal, verjoegen de oud-Ajacieden eindelijk de spookbeelden van het EK in Engeland. Kabel staat weer voor vriendschap en niet langer voor schisma.

In de opwindende apotheose van het duel met Joegoslavië moeten twee jaar van pijn, frustratie en opgekropte woede aan Davids zijn voorbijgetrokken. Het vlammende schot waarmee de 25-jarige Amsterdammer het Nederlands elftal in de 92ste minuut naar de kwartfinales loodste, was vooral de bekroning van de rentree van een reeds afgeschreven voetballer. Ooit noemde Louis van Gaal hem liefkozend de pitbull-terriër van Ajax en zo speelt Davids nog steeds. Toch lijkt zijn verbanning van het EK, twee jaar geleden in Engeland na onheuse kritiek op bondscoach Hiddink, een wond te hebben geslagen die nooit helemaal is geheeld.

“Misschien heeft Edgar nog wat woordjes voor jullie”, sprak Seedorf gisteren, alsof hij een regen van gouden munten beloofde. Maar Davids, die terugkeerde bij Oranje na een fraaie tweede seizoenshelft bij Juventus, reserveerde zijn woorden voor de buitenlandse media en sprak verder alleen met de NOS. Aan de Italiaanse televisie vertelde Davids dat het Nederlands elftal de WK-finale zou kunnen halen, al was deze ploeg niet zo goed als die van het WK in 1974 met de huidige NOS-commentator Johan Cruijff.

Seedorf week gisteravond niet van de zijde van zijn maatje Davids. “Het was even zoeken, maar ik denk dat we het redelijk hebben gedaan”, zei de speler van Real Madrid. “Als één van ons gepasseerd werd, stond de ander klaar om de tegenstander op te vangen. Dat ging een paar keer fout in de afgelopen wedstrijden, omdat spelers te vaak hun posities uit het oog verloren. Ik moest me van Hiddink richten op een plaats centraal op het middenveld. Dat heb ik altijd gewild. Ik heb het als een bevrijding ervaren dat ik niet langer in aanmerking kwam voor een positie rechts op het middenveld.”

Terwijl Davids zijn basisplaats al weer had veroverd, voerde Seedorf op de reservebank een innerlijk debat. “Ik bereid me altijd geestelijk voor op dingen die kunnen gebeuren”, klonk het filosofisch. “Ik had dit zien aankomen. Het zou ook niet goed zijn als ik me zand in de ogen zou laten strooien.” En heel subtiel over de bondscoach: “Ik heb mijn gevoel losgekoppeld van de persoon die mij voor de wedstrijd tegen Zuid-Korea vertelde dat ik niet zou spelen. Maar ik hoef mezelf niet te bewijzen. Ik ben blij dat ik weer heb gespeeld, maar ik vind het ook normaal.”

Ook aanvoerder Frank de Boer had begrip voor de verrassende zet van Hiddink om vormgever Wim Jonk te passeren ten gunste van Seedorf. “Ik vond het een goede oplossing om met Seedorf en Davids naast elkaar te spelen, gelet op de kracht van spelers als Stojkovic, Jugovic en de opkomende Jokanovic. Je moet die gasten geen millimeter ruimte geven. Jonk is meer een dienende speler met een mooie pass in zijn benen. Hij is minder geschikt voor dat korte dekken. Maar in de kwartfinales kunnen we wel weer een goede passer nodig hebben als Jonk. Ik vind het terecht dat de bondscoach per wedstrijd de ideale samenstelling op het middenveld afweegt.”

Aan de positie van Davids zal Hiddink niet meer tornen. “Ik vind het schitterend voor Davids dat hij een slechte periode zo heeft kunnen afsluiten”, zei Frank de Boer. “Het grappige was dat ik hem vijf minuten voor tijd nog terecht wees, omdat hij zijn tegenstander niet meer zo scherp dekte. 'Ik heb kramp', zei Edgar. 'Laat je dan wisselen', antwoordde ik. Enkele minuten later scoorde hij. 'Lekker dat je niet gewisseld bent', heb ik hem nog gezegd.”

Uitzinnig was de vreugde bij de besloten sociëteit De Kabel. De gepasseerde Patrick Kluivert, Seedorf, Reiziger, allemaal kusten ze Davids na zijn verlossende doelpunt. Vanaf de reservebank stormde ook Winston Bogarde het veld op en hij wekte even de indruk het feest rond Davids slechts te willen beperken tot de exclusieve vriendenkring. Doelman Edwin van der Sar kreeg een forse duw toen hij zich bij de juichende meute wilde voegen en reageerde als door een adder gebeten. Onmiddellijk haalden alle betrokkenen de lont uit het kruitvat. Bogarde uiteraard door hardnekkig zijn mond te houden.

“Ik weet niet wie het was”, zei Van der Sar. “Iemand legde een arm om mijn nek heen en kraakte die zo ongeveer. Hij is echt een beetje gek. Maar ik wil er verder niets over zeggen, het was niks.” Frank de Boer: “Bogarde dook boven op het feestende groepje en deelde in die hosannah-sfeer per ongeluk een kaakslag uit. Dat vond Van der Sar niet zo leuk. Maar zo erg was het niet.” Seedorf, laconiek: “Bij het juichen moet ik altijd oppassen dat ik niet geblesseerd raak. Ik kijk altijd goed uit wat ik doe.”

Was de hommage aan Davids dus geen stil protest tegen het 'andere deel' van de selectie? Seedorf betoogde juist het tegendeel. “Iedereen staat klaar voor elkaar, dat merk je aan alles en dat geeft het elftal extra kracht. Frank de Boer kwam naar me toe en gaf me een zoen op mijn wang. Een klein detail, waar ik echter veel aan ontleen. We zijn niet allemaal vrienden van elkaar, dat kan ook niet. Laat ik het zo zeggen dat we als collega's op een heel hoog niveau met elkaar communiceren.”

Dat is volgens Seedorf de grootste winst na het mislukte EK in Engeland. “De spelers zijn sindsdien naar elkaar toe gegroeid. De trainer maakt soms keuzes die voor sommige spelers nadelig uitvallen, maar zij pakken het vervolgens weer goed op. Daar gaat een positieve prikkel van uit. Niet alleen Edgar Davids hoort weer helemaal bij de groep. Het zegt veel over de harmonie in deze selectie dat we voor het eerst sinds lange tijd een wedstrijd hebben gewonnen door keihard te werken. Edje en ik hebben elkaar na afloop diep in de ogen gekeken, want dit is pas het begin. Het mooiste moet nog komen.”

    • Robèrt Misset