Hij komt, hij komt...

“Jaahaa, hij heeft beloofd te komen. En misschien neemt-ie z'n vriendjes wel mee.” Galeriehouder Oscar, haren strak in model geföhnd en afgetraind lijf in trendy gewaad, houdt links en rechts klanten en kennisjes zoenend de spanning erin. Trendy Amsterdam neemt nog een pilsje, Jan Donkers zet nog eens een jaren-zestigplaatje op. Ron Wood, Rolling Stones-gitarist en kunstenaar, komt.

De beau monde is netjes op het op de uitnodiging aangegeven tijdstip gekomen. Vanaf zes uur druppelen uitgebluste hippies, grijzende rockers met kinderwagens, vrouwen van middelbare leeftijd in lycra stoeipakjes, erkende drugsdealers en zonnebankverslaafden Park Plaza binnen. Zij hebben er allemaal 25 gulden voor over om de Laura Ashley-kunst van Ron Wood te bekijken en zelfs te kopen.

“Ik was altijd al verliefd op hem. Moet je kijken hoe echt”, zegt een vrouwelijke klant al wijzend op een afbeelding van Jim Morrison. Even later kan ze zich voor 2.750 gulden de nieuwe eigenaar van het pastelkleurige portret noemen. “Hij komt in de woonkamer zodat ik hem vanaf de bank kan zien.”

Om acht uur gonst het door de rokerige zaal dat Wood toch echt dadelijk komt. De camerateams van het NOS-journaal, SBS6 en AT5 pluggen alle snoertjes in hun apparatuur en snellen naar de deur. Twee meisjes doen een schuchtere poging tot een salsa-dansje om de sfeer te verhogen. Het blijkt vals alarm.

Om tien uur zijn er nog 150 mensen over. Kinderen jengelen, verveelde echtgenotes van die-hard fans zitten tegen pilaren geleund aan hun wijn te nippen. Kunstmanager van de Rolling Stones tour Ulrich Schröder belooft beterschap: “Het is nu ongeveer lunchtijd voor Ron, hij is nu eenmaal een nachtmens, weet je. Maar hij komt zo, echt.”

Een half uur later vertrekken de televisieploegen. De Privé-redacteur heeft het al eerder voor gezien gehouden. Oscar is overgestapt van spa op bier. Wie het maar wil horen rekent hij voor hoeveel hij denkt te verdienen aan deze culturele aangelegenheid. Tegen sluitingstijd wachten nog veertig vasthoudende fans op hun idool. De dj is allang vertrokken, het barpersoneel staat er gapend bij, Oscar is in geen velden of wegen te bekennen. Buiten lalt iemand 'You can't always get what you want'.

    • Edo Dijksterhuis