Embrace

Embrace. The Good Will Out (Virgin cdhut 46)

Misschien is de vraag of de debuut-cd van Embrace werkelijk zo goed is, wel minder belangrijk dan de vraag waarom Engeland hier nu zo van ondersteboven is. Is het tijd voor weer een nieuwe belofte, voor een band 'waar we voor in de rij kunnen staan'? Of ligt de oorzaak van de media-blitz toch in de onweerlegbare kwaliteit van The Good Will Out?

Als dat laatste zo is, dan is het duidelijk dat het Engelse publiek muziek wil om bij weg te dromen. Met een zanger die de woorden als in dronkenschap uitrekt, met violen, bedachtzame ritmes, en af en toe een krachtpatserige climax waar ronkend gitaarspel, holle drums en die hoog piepende violen elkaar vinden. Soms klinkt Embrace als een serieuze rockband, dan zijn alle instrumenten hard en opgewonden, maar de stem van Danny McNamara heeft nog altijd een luie klank - luier nog dan die van Liam Gallagher. Op de beste momenten van The Good Will Out klinkt Embrace als een kruising tussen Oasis en The Verve: wegens de stem van de eerste, en de voorliefde voor violen en gedragen tempi van de tweede. Het had een gouden combinatie kunnen zijn. Maar Embrace ontbeert de subtiliteit van The Verve, en de geraffineerde melodieën van Oasis. Zo wordt The Good Will Out uiteindelijk een tam avontuur.