Opinie

    • Youp van ’t Hek

Mijn newef & ik

Mijn neef & ik zijn zaterdagmiddag maar weer eens door Italië gaan bonnefooien en namen op de tast de afslag Coldirodi. Schot in de roos. Dorpje in de bergen, de weg loopt dood, prachtkerk, fontein met goudvissen op het pleintje, Rambaldi heeft er gewoond, meneer pastoor draagt nog een pij met een boordje en gevonden sleutelbossen worden aan de kerkdeur gehangen.

Ontroerend mooi plekje. Don Camillo. Fernandel. Eeuwenoude stenen bankjes met hele oude mensen. Mannen op het een, vrouwen op het andere. Ons oog valt in eerste instantie op het prachtige Ristorante Café Mondovi, maar daar staat geen televisie. Meneer Mondovi verwijst ons naar overbuurbar Totocalcio. We nemen met twintig mannen plaats in een spelonk en zien een chagrijnige wedstrijd. Een saaie 1-0, suffe Noren, slappe Italianen. Graag had ik Italië zo ruim zien winnen als de Brazilianen en/of Denen, of spannend nipt als de Fransen. Dan was mijn anderhalf uur helemaal perfect geweest. Maar mijn moeder zei al: 'Je kunt niet alles hebben.'

Het dorp is te klein om te toeteren en te scooteren, maar misschien was het er de overwinning ook wel niet naar. Het halve dorp klonterde samen op de Piazza San Sebastiano om nog wat na te praten. Keuvelenthousiasme. Ons Italiaans is nul, maar onze gevoelstemperatuur vertelt ons dat het eigenlijk idem was als na ons gelijkspel tegen de Mexicanen. Wel verder, maar toch...

    • Youp van ’t Hek