Landerige sfeer op popfestival in Haags park

Concert: Parkpop Festival met Anouk, Robbie Williams, Paul Weller, Skik en anderen. Gehoord: 28/6 Zuiderpark, Den Haag.

Robbie Williams ving de landerige sfeer van een zonnig dagje in het Haagse Zuiderpark in zijn cynische opmerkingen. “Hebben jullie je zondagse kleren aan?” vroeg de vooral bij meisjes populaire ex-zanger van Take That. “Zijn jullie vanochtend naar de kerk geweest? Gut, jullie schreeuwen ook om alles!”

Williams zorgde voor een schaars moment van opwinding op een dag die weliswaar 300.00 mensen naar het park trok, maar die muzikaal weinig opvallende momenten opleverde.

Wie twintig jaar geleden voor het laatst op een popfestival was, zou zelfs de indruk gehad kunnen hebben dat er in al die tijd niets is veranderd. Geen house, geen hiphop en geen drum'n'bass waren er op de achttiende editie van Parkpop te horen, maar wel volop stoffige bluesrock, noeste singer/songwriters en ouderwetse reggae van de Jamaicaanse zanger Buju Banton.

Als bewijs dat moderne tijden wel degelijk zijn aangebroken, verscheen laatstgenoemde pas minuten nadat zijn stem al via een draadloze microfoon door de installatie schalde, op het podium.

De Haagse nineties-beatgroep Suburbs bracht het er niet eens slecht van af met een soort Britpop die weliswaar halverwege de jaren zestig en negentig is blijven steken, maar die het publiek al vroeg in beweging bracht. Als beatstad nummer één van weleer heeft Den Haag te kampen met de wet van de remmende voorsprong, zoals blijkt uit de verkrampte bluesrock van de grootste popster die de stad momenteel kent.

Zangeres Anouk slaagde er nauwelijks in om de thuiswedstrijd in een eensgezind muziekfeest om te zetten. Haar stugge ballades werden overstemd door de ronkende bastonen van Buju Banton op het andere podium, en ze miste genoeg pakkende nummers om haar verdienstelijke bluesstem tot voorbij de geluidstoren doel te laten raken.

Meer blues was er van het voor het echte bluesgevoel veel te vrolijke showorkest The Hoax en de visueel explosieve maar muzikaal nogal oubollige Hellacopters. Dat een goede clubact nog niet zomaar het grootste festival van Nederland bespeelt, lieten singer/songwriters Andrew Dorff en Ezio horen. Ze klonken serieus en somber: twee kwalificaties die niet van toepassing waren op de duivelse kwajongen Robbie Williams die met de op voetbaltribunes toegesneden meezinger Let Me Entertain you zijn visitekaartje afgaf. Met zijn Take That-verleden rekende hij op vrolijke wijze af door de hem toegeworpen knuffeldieren zonder pardon van het podium te trappen. Hij bracht een schreeuwversie van de zwijmelhit Back For Good die, zo hard en snel als het gespeeld werd, door de meeste meisjes keihard werd meegebruld.

Meegezongen kon er ook worden met de regiorock van Skik, het Drentse drietal dat zich steeds cabaretesker gaat gedragen met even voorspelbare als lollige aankondigingen van zanger Daniel Lohues. Skik veroorzaakte bijna net zo veel opwinding als het hardnekkige gerucht dat Mick Jagger een nummertje mee zou komen doen bij de Dave Matthews Band, de groep die de komende week vijf keer in het voorprogramma van de Rolling Stones in de Amsterdamse ArenA staat.

Er kwam geen Jagger en ook geen spannende muziek, want Matthews en zijn bloedserieuze conservatoriumrockers maken notenbreiwerkjes met sax en viool die zelfs door fans van The Grateful Dead als langdradig zouden worden versleten.

Behalve ras-entertainer Robbie Williams was 'modfather' Paul Weller de enige die de dag kon redden, met verdienstelijke blanke soul in de traditie van Steve Winwood en Steve Marriott.

Elders in Den Haag werd een afterparty georganiseerd, waar hopelijk wat vrijer werd omgesprongen met de hedendaagse dansbeat die een lui dagje Parkpop node moest missen.

    • Jan Vollaard