Blanc voorkomt dood WK

LENS, 29 JUNI. Ineengedoken, met de handen voor de ogen, wachtten Franse journalisten op de perstribune op het einde van de wedstrijd. Gillend en smachtend om genade richtten Franse supporters op een andere tribune hun blik naar boven. De fanatiekste Fransen hieven vanuit het diepst van hun hart a capella de Marseillaise aan. Als ze maar scoorden, als ze maar wonnen, als ze maar niet uitgeschakeld werden.

En toen was daar plotseling Laurent Blanc, de geroutineerde Franse verdediger. Eindelijk had hij mee naar voren durven komen. David Trezeguet had zich eindelijk los kunnen maken van de Paraguayaanse verdedigers en legde de bal uit een voorzet van Robert Pires met het hoofd voor de voeten van Blanc. Het was een koud kunstje om te scoren, maar hij deed het toch maar in de hete slotfase. Honderddertien minuten hadden de Fransen tevergeefs aangevallen. Nu dan eindelijk, in de tweede verlenging, scoorde Blanc de verlossende treffer: 1-0.

De golden goal werd begroet als een zegen uit de hoogste hemelen. Franse spelers vielen op elkaar, Franse supporters huilden van vreugde, Franse politiemannen zwaaiden met hun knuppeltjes en Franse journalisten riepen vive la France. Wat zou er zijn gebeurd wanneer Frankrijk was uitgeschakeld door Paraguay? Welke misère zou zich over Frankrijk hebben meester gemaakt? Het wereldkampioenschap ontsnapte door de late zege van het thuisland aan een sudden death.

Doelman Jose Luis Chilavert, de machtige doelman van Paraguay, bleef na het doelpunt verslagen liggen. Hij was de man die de Fransen nog het meest vreesden wanneer de twee verlengingen onverhoopt doelpuntloos zouden eindigen. Chilavert zou beslist alle Franse strafschoppen stoppen en er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat de beslissende Paraguayaanse strafschop door hem werd benut, vreesden ze. Strafschoppen en vrije trappen nemen en benutten, is immers zijn specialiteit. Die ellende zagen de Fransen op zich af komen. Die ellende moest hen bespaard blijven.

Chilavert kwam niet toe aan zijn stunt. De medaille die hij voor elke wedstrijd zoent in de hoop dat een of andere geluksgodin hem steunt, had hem niet geholpen. Hij stond op, liep naar zijn spelers die uitgeblust en ontgoocheld in het strafschopgebied verspreid lagen en trok ze overeind. Het had geen zin om langer te treuren, vond hij. Zo is het leven geweest en nu verder, op weg naar de Fransen om hen te feliciteren. Dat hoorde zo, liet Chilavert zien. Chilavert was de grote, onverslaanbare doelman in de hechte Paraguyaanse verdediging geweest. De keren dat hij in actie moest komen om een Frans schot te stoppen, had hij magistraal gereageerd. Hij had het hoge tempo van de Fransen ontregeld telkens wanneer hij de bal weer in het spel moest brengen. Hij had zijn verdedigers tot kalmte gemaand en hij had ze gestuurd en op hun donder gegeven als de Franse aanvallers dreigden te gaan scoren. Twee helften en anderhalve verlenging was hem dat gelukt.

De Fransen, nog altijd zonder hun geschorste regisseur Zinedine Zidane, liepen zich te pletter op de Paraguyaanse muur van verdedigers. En wanneer ze niet aanvielen, werden ze bedreigd door enkele snelle en lepe uitvallen van de Zuid-Amerikanen. De Fransen speelden weliswaar agressief en gepassioneerd, maar voerden eigenlijk een hopeloos gevecht. Ze voetbalden te gehaast, eigenlijk gewoon slecht, zonder overleg, zonder gebruik te maken van hun techniek en snelheid. En dat was niet alleen het gevolg van het destructieve spel van Paraguay.

Nu wacht de Fransen de Italianen. In het Stade de France van Parijs zal het een hete wedstrijd worden. Twee elftallen die onder zware druk staan. Spelers die elkaar bijna allemaal kennen van de Italiaanse competitie. De Fransen weer met Zidane, maar mogelijk zonder Thierry Henry, die gisteren een enkelblessure opliep. Bondscoach Aimé Jacquet zal het moeilijk krijgen zijn nerveuze spelers tot rust te brengen. De nuchtere coach wist het al. Wanneer het niet goed gaat, moet je hopen dat je het geluk kunt afdwingen. En soms lukt dat, soms alleen omdat je voor eigen publiek speelt.

    • Guus van Holland