Interessant regiedebuut van Bart Danckaert

Jeugdtheater: Hartstukken door Huis aan de Amstel. Regie: Bart Danckaert. Spel: Peter van Heeringen en Annemieke Schenke. Vanaf 14 jaar. Gezien: 24/6 Huis aan de Amstel Theater, Amsterdam. Nog te zien t/m 28/6 op het Internationaal Theaterschool Festival, Frascati, Amsterdam. Inl. (020) 427 23 50.

“Het zou mij van harte deugd doen als u ook nog in de valkuil der liefde trapt”, smaalt de geblaseerde markiezin. Even later zegt zij hetzelfde, maar dan iets bondiger: “Kut dus.” In Hartstukken van Huis aan de Amstel worden twee totaal verschillende dialogen over de liefde naast elkaar gezet. Dat levert een interessant onderzoek op.

Regisseur Bart Danckaert is net afgestudeerd aan de regieopleiding in Amsterdam. Huis aan de Amstel gaf hem de ruimte om te experimenteren met een jongerenvoorstelling. Samen met spelers Peter van Heeringen en Annemieke Schenke maakte hij een tweeluik van twee dialogen.

De eerste, Een deur moet open blijven of dicht van Alfred de Musset, is een luchtige eenakter uit de tijd dat de mensen nog welbespraakt waren en alles graag duidelijk uitlegden. Een graaf ziet zijn huwelijksaanzoek bijna stranden als zijn geliefde een cynische tirade tegen de liefde afsteekt. De fraaie volzinnen zijn even krullerig als de negentiende-eeuwse aankleding.

De tweede tekst, Kanker van Gerardjan Rijnders, volgt als een koude douche. De geliefden hebben elkaar inmiddels allang gevonden en tobben nu over hoe het verder moet. Houden ze nog van elkaar? Dat weten ze niet omdat ze elkaar niet laten uitpraten. De zinnen zijn vaak niet langer dan één woord, meestal voorzien van een vraagteken: “Wat?” “Shit?”

Met Hartstukken verricht Danckaert een onderzoek naar de taal der liefde. Hoe verschillend de dialogen ook zijn - de ene fraai en luchtig, de andere rauw en kaal - de thematiek is hetzelfde. Het gaat over onmacht en misverstand: hoe woorden ontoereikend zijn en zelfs in de weg kunnen staan bij het tonen van warme gevoelens.

Het is een goed idee, maar de uitvoering had wat meer uitgesproken gemogen. De acteurs spelen uitstekend, de weelderige dialoog van De Musset gaat hen even moeiteloos af als de strak getimede taalpingpong van Rijnders, en ook de bedoeling komt over, maar de vorm is weinig verrassend. Verder is het vreemd dat Hartstukken als jongerenvoorstelling wordt gepresenteerd. Thematiek noch vorm zijn specifiek op jongeren gericht. Het is zelfs de vraag of jongeren het wel leuk zullen vinden. Een huwelijksaanzoek, een uitgeblust echtpaar; het sluit niet echt aan bij de puberwereld. Laten we het doelgroep-vraagstuk echter buiten beschouwing, dan blijft Hartstukken een interessant regiedebuut.

    • Wilfred Takken