Opinie

    • Youp van ’t Hek

Fax aan Daniel Nivel

Goede Daniel

Waarschijnlijk zal je deze fax nooit lezen. Waarom niet? Omdat jij in een ziekenhuis in een heel diep coma ligt en ik heb van de artsen begrepen dat je er in principe nooit meer uitkomt. Je hebt pech gehad. Domme pech. Jij stond toevallig net in Lens in die straat waar de harde Duitse kern liep en je had dubbele pech omdat die ene, honderdvijfentwintig kilo zware reus erbij was. Hij trok een verkeersbord uit de grond en sloeg. In gedachten zie ik een soort Obelix. Toen je op de grond lag leeg te bloeden hebben de anderen nog even stevig op je ingeschopt. Een uur later was je wereldnieuws. De 44-jarige gendarme Daniel Nivel, vader van twee kinderen, heeft bij een botsing met Duitse hooligans ernstig hersenletsel opgelopen. Alle Duitsers schaamden zich diep, Kohl bood zijn excuses aan, een Duitse official had het over terugtrekken en Berti Vogts sprak: 'Hadden we maar verloren.'

Ondertussen word je rijk. De ARD heeft een fonds voor je opgericht en Bild heeft daar meteen 50.000 D-mark in gestort. Van dat nummer met de foto van jou op de voorpagina zijn zoveel miljoen exemplaren meer verkocht dat dat bedragje er wel af kon.

Duizenden collega's van jou zijn nu dood- en doodsbang voor de volgende confrontaties met de Duitsers en de niet minder gevoelige Engelsen. Op het moment dat ik je deze brief schrijf worden de centra van Lens, Lille en Oostende verbouwd. Je mag alleen hopen dat zowel Engeland als Duitsland er in de eerstvolgende ronde uitgeknikkerd wordt. Voor het voetbal is dat jammer, maar dan is het maar jammer voor het voetbal. Het hooliganisme lijkt onuitroeibaar. Duizenden rapporten, dossiers, vergaderuren, nieuwe aanpakken en wat dan ook zijn er aan besteed, maar er is dus geen oplossing. Hooguit de mitrailleur, maar daar is onze wereld te beschaafd voor.

Inmiddels heb ik begrepen dat het hooliganisme de jongste kick voor het establishment is. Het zijn niet alleen zwaar getatoeëerde, kansarme zonen van werkloze alcoholisten uit grauwe achterstandswijken, integendeel - er lopen op dit ogenblijk heel veel ambtenaren, artsen, juristen en andere brave burgers bij, die het lekker vinden om te matten. De adrenalinestoot van het geweld schijnt heerlijk te zijn. Zover ik weet heeft geen van de artsen je na je dreun eerste hulp aangeboden en op gratis juridische bijstand van een van de heren zou ik ook niet al te vast rekenen als ik jou was. Hoewel? Jij hoeft helemaal niet meer te rekenen. Van de artsen begreep ik dat je onherstelbaar hersenletsel hebt opgelopen en dat je de rest van je leven moet vegeteren. En neem één ding van mij aan: binnenkort ben je vergeten. Lig je zelfs je familieleden in de weg.

In elkaar geslagen om een potje voetbal, wie snapt het nog? Ik hoop voor je dat je het in je dromenland een beetje naar je zin hebt en dat je heerlijke beelden in je hoofd hebt. Geen met verkeersborden zwaaiende hooligans, maar prachtige vrouwen of schitterende voetbalmomenten. Veel Cruijff, veel Maradona, veel Van Basten en heel veel Brazilië. Maar misschien hield je wel niet van voetbal. Dan hoop ik dat je een doorlopende hemel op je filmdoek hebt en dat je glimlachend je leven uit mag leven, zonder al te veel te denken aan het bodemloze verdriet van je vrouw en kinderen. Maar ik vrees dat het gewoon heel stil en donker in je hoofd is.

Laatst las ik het verhaal van iemand die een paar jaar in coma had gelegen en alles had gehoord, maar niet kon laten merken dat hij alles had gehoord. Misschien is het met jou ook wel zo en hoor je binnenkort medici overleggen over eventuele euthanasie en kan je niet zeggen of je dat wel of niet wil. Misschien heb je ook gehoord dat, ondanks jouw ongeluk, niemand één seconde heeft overwogen om het WK af te blazen en er blijft natuurlijk een kans dat je binnenkort op een maandagmorgen de ene arts tegen de andere hoort zeggen: 'Nog lopen rellen dit weekend?'

Wens je kracht

    • Youp van ’t Hek