Fans schreeuwen Engeland naar zege; Succes tegen Colombia voorkomt vernielingen en vechtpartijen hooligans

LENS, 27 JUNI. Sinds de veldslag van vorige week tussen Duitse hooligans en Franse gendarmes staat Lens bekend als de Hel van het Noorden. Een politiemacht van dertienhonderd man stond gisteren klaar om een volgende, mogelijk nog heftiger confrontatie met beruchte Engelse supporters aan te kunnen. Zwaar bewapend vingen ze naar schatting dertigduizend Engelsen op, met en zonder kaartje. Na enkele schermutselingen en een baldadig smijtfestijn met lege bierblikjes rondom het stadion kon de wedstrijd tussen Engeland en Colombia beginnen. De Engelsen wonnen met 2-0 en voorkwamen dat gefrustreerde supporters alsnog over gingen tot vernielingen en vechtpartijen.

In een luidruchtige sfeer die bij en tijd en wijlen koude rillingen bezorgden, voetbalden de Engelsen zoals men van hen gewend is. Opgezweept door onschuldig zingende en onschuldig schreeuwende supporters probeerden ze zich op hun eigen wijze ten koste van de langzame en balverliefde Colombianen te plaatsen voor de achtste finales. Zo aangenaam en meeslepend de sfeer dit keer in het stadion was, zo zou het altijd moeten zijn - maar ook en vooral daarbuiten. Zonder gekke dingen op hun hoofd, zonder bijzondere uitdossingen, gewoon met z'n allen in het shirt van het Engelse elftal, dat is het ware supporterdom.

Niettemin moesten enkele honderden Engelsen buiten het stadion blijven, om de eenvoudige reden dat ze nog geen kaartje hadden. Ze hadden gehoopt alsnog op de zwarte markt iets van hun gading te vinden en ten einde raad dat er een groot scherm zoals in alle Franse WK-steden opgesteld zou staan. Dat laatste was zeker niet het geval. Teleurgesteld, maar zonder veel ophef bleven ze achter, tenslotte weggestuurd door angstwekkende gendarmes. Omdat alle caf'es gesloten waren, konden ze hun teleurstelling ook niet met bier wegdrinken. Alleen slimme Engelsen waren voorzien. Zij hadden onderweg buiten Lens bier gekocht.

Behalve de vechtpartijen en arrestaties in België en Lille in de nacht die voorafging aan het duel, verliep het dagje Lens, een stad met nauwelijks 35.000 inwoners, relatief rustig en gaf het wedstrijdverloop weinig reden tot onvrede. Maar door de overwinning van de Engelsen, waardoor ze achter Roemenië tweede werden in de poule, is Frankrijk nog niet af van de dreiging van Engels vandalisme. De trauma's van Marseille waar ze in de eerste week huishielden, en Toulouse waar de noodtoestand was afgekondigd, zijn nog niet vergeten.

De Engelse ploeg wacht nu dinsdag in Saint-Etienne de confrontatie met de Argentijnen. Dan zal de tegenstand aanmerkelijk zwaarder zijn dan gisteren. Maar misschien heeft het bij vlagen goede spel van gisteravond de Engelsen weer moed gegeven. Vooral de opstelling van de elegante David Beckham op het middenveld en de razendsnelle Michael Owen in de spits naast Alan Shearer, bleek een verbetering. Nu nog Steve McManaman, de Engelse uitblinker op het EK van 1996, erbij en de Engelsen kunnen weer serieus worden genomen. Maar coach Glenn Hoddle heeft nog geen vertrouwen in de snelle dribbels van McManaman. Het zou wel leuk zijn voor de show.

Op de eretribune waren kroonprins Charles en zijn jongste zoon Harry (“nee, hij draagt geen Engels shirt”, riep een tabloid-journalist teleurgesteld) getuige van een hartverwarmend Engels openingsoffensief. Na twintig minuten rondde Darren Anderton in de rebound een aanval af met een daverend schot onder de kruising. De uitstekende doelman Mondragon was volkomen kansloos, 1-0. Net zo kansloos als hij tien minuten later was bij een vrije trap van specialist Beckham, die de bal over de muur in de hoek draaide, 2-0.

Het was het begin van het einde van het Colombiaanse WK-avontuur. Zonder de naar huis gestuurde querulant Asprilla beschikten de Colombianen over te weinig aanvallende macht om kans op kwalificicatie voor de achtste finales af te dwingen. Valderrama kon draaien, kappen en hakken zoveel hij wilde, en Rincon kon de onuitputtelijke trucendoos blijven aanspreken, veel dreiging ging er verder niet uit van de Zuid-Amerikanen. Op het WK van 1994 waren ze nog favoriet voor een hoge klassering, dit keer vormden ze niet meer dan een ploegje van oude zaalvoetballers. Leuk om te zien, maar te leuk om Engelsen te kunnen bedreigen.

    • Guus van Holland