Vluchtige ontmoetingen

Tegenover andere honden nemen Sara en Lijsje een afwachtende houding aan. Meestal blijft het bij neuscontact. Wat wil die ander? Hoe ruikt-ie?

Een enkele keer gebeurt het dat een voorbijganger niet genoeg heeft aan een vluchtige ontmoeting. Zoals onlangs. Nadat ze elkaar even hadden beroken, vervolgde Sara haar weg. De andere hond liep haar een paar passen na, zonder dat zij er erg in had. Toen hij zijn neus onder haar staart stak, slaakte Sara een gilletje, als een vrouw die onverhoeds door een vreemde man wordt betast.

De vreemdeling bleef beteuterd staan, en vond het toen wijzer in tegenovergestelde richting te verdwijnen.

Op de buurhond hebben Sara en Lijsje het niet zo begrepen. Lijsje kan haar niet uitstaan en Sara doet of ze lucht is. Dat de buurhond een stuk groter is, speelt geen rol. Zodra zij zich laat horen, begint Lijsje haar uit te schelden. Soms, als ik in de boomgaard werk en buurman Jan met zijn Tika aan de andere kant voorbijkomt, wordt Lijsje heel boos. Kijvend rent ze langs de greppel om te voorkomen dat de grens geschonden wordt.

Intussen kijkt Sara hoe het afloopt. Zij staat pal achter Lijsje, maar laat de verdediging toch maar liever aan haar zuster over.

In huis gaat het net zo. Een hond op bezoek dient zich fatsoenlijk te gedragen. Lijsje let daar scherp op. Als Sara beledigd wordt stort Lijsje zich snauwend op de lastpost en voegt die een paar woorden toe die er niet om liegen. Dat is nobel van Lijsje. Weliswaar speelt ze graag de baas over Sara, maar kom niet aan haar zuster.

Toch brengt zij mij met haar grote waffel af en toe in verlegenheid. Als we samen wandelen is er altijd wel ergens een hofhond die ons in de gaten heeft en dat duidelijk laat horen. Lijsje dient hem onmiddellijk luidkeels van repliek. En wat gebeurt er dan?

Die bullebas stormt het erf af om even te tonen wie hij is. Lijsje verschuilt zich vliegensvlug achter mij. Laat hij dit maar oplossen, denkt ze waarschijnlijk, daar is-ie voor.

Nu ik als buffer voor Lijsje dien, gaat de waakhond verhaal halen bij Sara. Die laat zich niet imponeren. Zij neemt een blijf-van-mijn-lijf houding aan en trekt even haar lippen op. Dat respecteert die grote hond. Hij begint zelfs te kwispelen alsof hij wil zeggen: ik vind jou wel een leuke meid.

Als Sara en ik voor een goede afloop hebben gezorgd, durft ook Lijsje zich weer te vertonen. Maar zodra de waakhond een paar stappen in haar richting zet, vlucht ze weer achter de baas.

Dat is het moment om snel door te lopen.

Lijsje kijkt nog eens brutaal achterom.

Niet doen! zeg ik, en ik trek haar mee.

Ze moppert nog wat na. Had je bek maar gehouden, zeg ik. Sara is verstandiger, die reageert niet op dat domme geblaf. Met jouw optreden breng je ons allemaal in gevaar. Heb je die grote tanden gezien?

Ze blikt omhoog, zoekt even mij ogen. Zo ben ik nu eenmaal, lijkt ze te willen zeggen.

Ze loopt weg en neemt een hapje viezigheid in haar bek.

Los! roep ik.

Ze laat de viezigheid vallen.

En nu doorlopen zonder gemekker!

Twintig meter verder lijkt het wel of Sara en Lijsje het hele voorval vergeten zijn. Alleen ik pieker nog een beetje.