Nederland met 'klotegevoel' naar achtste finales

SAINT-ETIENNE, 26 JUNI. Zo weinig hebben de Nederlandse voetballers in de eerste ronde van het WK laten zien dat Dennis Bergkamp zich ernstig zorgen maakt over het vervolg tegen Joegoslavië. “We zijn nog steeds enorm kwetsbaar”, concludeerde de 29-jarige spits na de bizarre inzinking in de slotfase van het duel met Mexico. “Juist op dit toernooi moet je negentig minuten lang scherp en geconcentreerd spelen, anders word je echt geen wereldkampioen.”

De volgende horde is al lastig genoeg. Maandagavond treft het Nederlands elftal in Toulouse het grillige Joegoslavië. “Als wij dan net zulke fouten maken als tegen Mexico zal dat dodelijk voor ons zijn”, meende Arthur Numan. De Joegoslavische spits Mijatovic is immers nog gehaaider dan zijn Mexicaanse collega Hernandez en zelfs hij profiteerde in de 94ste minuut gretig van één slippertje van Jaap Stam. “De bal werd doorgekopt en ik kon er net niet bij”, mopperde hij. “Ik houd een klotegevoel over aan deze wedstrijd, want ik had Hernandez tot dat moment volledig in bedwang.”

Aanvoerder Frank de Boer besefte dat plaatsing voor de achtste finales geen felicitatie waard was. “Niemand was blij in de kleedkamer, iedereen vond het absurd dat we zelfs tien Mexicanen nog tot 2-2 hebben laten terugkomen. Het had vlak na rust al 4-0 of 5-0 voor ons moeten zijn.” Nadat in het tweede bedrijf een patstelling leek bereikt, ging na de entree van een vierde Mexicaanse aanvaller (Peleaz) van alles mis bij Nederland.

Frank de Boer waande zich een eenzame wandelaar in een razend autoverkeer. “Ik zag de Mexicanen van alle kanten op me af komen. Misschien hebben we het onbewust te gemakkelijk opgevat en raakten we onze concentratie kwijt. Maar het had natuurlijk nooit mogen gebeuren. Onze aanvallers konden de bal niet vasthouden en gaven de Mexicaanse verdedigers te veel ruimte. Daardoor werden onze middenvelders te veel naar achteren gedrongen.” Stam, instemmend: “De dekking was niet scherp genoeg. Daardoor hebben we de problemen over onszelf afgeroepen.”

Daar kwam bij dat de wissels het toch al haperende ritme bij Oranje definitief leken te breken. “Een mooie oplossing van de bondscoach” vond de eeuwig loyale Aron Winter de beslissing van Hiddink om Michael Reiziger als een pure rechtsback te laten spelen, omdat de Mexicanen met drie spitsen zouden spelen. In de praktijk bleek de linksbenige Blanco echter op rechts te lopen en acteerde Ramirez hooguit als een hangende linksbuiten. In aanvallend opzicht voegde Reiziger bovendien weinig toe aan het Nederlandse spel. “Ik kom beter tot mijn recht als middenvelder, rechts in de zone”, stelde Winter.

Daar kwam hij overigens niet te spelen, toen hij twintig minuten voor tijd Wim Jonk afloste. De vooral mentaal uitgeputte Volendammer had de dood van zijn beste vriend nauwelijks verwerkt. “Maar ik wilde per se spelen in de wetenschap dat Harry niet anders had gewild.” Winter nam zijn positie over. Ronald de Boer had het logischer gevonden als hij centraal op het middenveld had gespeeld en Winter naar zijn plek was gedirigeerd. “Ik had voor meer rust kunnen zorgen, omdat ik een bal kan vasthouden.” En hoe luidde de les van zijn oude leermeester Louis van Gaal? “Als je onder druk komt te staan, moet je juist naar voren lopen om die druk weg te halen en niet naar achteren.”

Wat Jerrel Hasselbaink kwam doen voor de fysiek gesloopte Bergkamp was een raadsel en Winston Bogarde was op de plaats van linksback Numan bepaald geen versterking. “De wisselspelers vielen niet goed in”, vond Frank de Boer. Maar volgens Numan was de scheidsrechter verantwoordelijk voor zijn vroegtijdige aftocht. “Hiddink wilde geen risico nemen, omdat ik op een smerige manier al een gele kaart had gekregen. Ik probeerde juist zo geconcentreerd mogelijk te verdedigen om geen onnodige overtredingen te maken en dan krijg ik voor zoiets onbenulligs als te vroeg ingooien een gele kaart, schandalig!”

Geen goed woord had Numan over voor het gedrag van de Mexicaanse aanvallers Hernandez en Blanco. “Die twee zijn geweldige matennaaiers. Ze lopen bewust tegen je op in de hoop dat de arbiter daar een overtreding in ziet. In de tweede helft ging Hernandez zo maar liggen in het strafschopgebied, terwijl hij een meter bij me vandaan stond. Daar moet ook een kaart voor worden gegeven.” Maar de zwakke scheidsrechter kon toch onmogelijk verantwoordelijk worden gesteld voor de gebrekkige balans bij Oranje.

Desondanks zag Ronald de Boer voldoende perspectieven. “We zijn eerste geworden in de poule en het maakt niet uit hoe”, sprak hij laconiek. Zijn ploeggenoten wisten wel beter. “Er is nu geen weg meer terug, het wordt de dood of de gladiolen. Maar Joegoslavië is mentaal niet zo sterk,” zei Stam hoopvol. Ronald de Boer: “Als wij met 1-0 voorkomen, kan het wel eens knakken bij ze.” Stam, hoofdschuddend: “Maar wat wij tot nu toe hebben laten zien is onvoldoende om de toplanden te verslaan.” Het cynische slotakkoord van Ronald de Boer: “Daarom had ik nu het liefste tegen Iran gespeeld.”

    • Robèrt Misset