'Mexicaanse mannen winnen WK vreemdgaan'

In Mexico-Stad viel de kabeltelevisie uit vlak voordat Mexico tegen Nederland scoorde. Via de buurt-tam-tam werden de inwoners op de hoogte gehouden. 'Goooooool voor Mexico.'

MEXICO-STAD, 26 JUNI. “Ach, Mexicanen verliezen nooit”, zegt Sandra Romero (36). Met haar dochtertje van twee heeft ze zich in alle vroegte voor de televisie genesteld voor de wedstrijd Mexico-Nederland. “In elk geval winnen onze mannen altijd het wereldkampioenschap vreemdgaan.”

Zoals de meeste vrouwen in Mexico interesseert Sandra zich absoluut niet voor voetbal. Toch leek deze wedstrijd haar wel grappig: die grote Hollanders tegen die kleine Mexicaantjes. “Opdondertjes, kijk maar”, juicht Sandra, wanneer de ploegen naast elkaar op het veld staan.

De wedstrijd begint, en opeens is ook doelman Jorge Campos in beeld. “Daar heb je hem”, zegt ze en haar uitdrukking verandert. Ze kent zijn gezicht van een reclame voor een Amerikaans telefoonbedrijf. Daarin verschijnt de voetballer, pratend aan de telefoon met zijn minnares. De nimf deelt hem mee dat ze zwanger is. Maar op dat moment komt zijn dreigende echtgenote in beeld. Ook met een dikke buik. “Ik heb alleen maar met haar gebeld”, verdedigt de voetballer zich tegen zijn echtgenote. Dan knipoogt hij naar de camera: “Na twaalven, weliswaar. Kost niets.”

Sandra kon de grap niet waarderen. Zoals de meeste vrouwen in Mexico niet, zo bleek later uit een onderzoek. Ook de man van Sandra maakte een kind bij andere vrouw. Maar, in tegenstelling tot de meeste Mexicaanse echtgenoten, heeft zij hem vervolgens de deur uitgezet.

In haar eentje kijkt ze nu naar de wedstrijd. Ze ziet het eerste Nederlandse doelpunt. Tijdens het tweede is ze alweer aan haar werk gegaan. Het lijkt er voor Mexico toch niet best voor te staan. “Kijk nou”, zegt ze, wanneer Davids in de tweede helft de bal afneemt van sterspeler Luís Hernández. “Met die korte pootjes kom je toch nergens?” Op dat moment wordt Davids getackeld en valt hij op de grond. Sandra barst in lachen uit: “Dat is nu zoals het in Mexico gaat”, zegt ze en wrijft haar vinger op het scherm over Hernández. “Hoe graag ze ook groot willen zijn, ze blijven klein. En dan gaan ze illegale dingen doen.”

Langzaam echter vecht Mexico terug. Maar vlak voordat het zijn eerste tegendoelpunt maakt, valt de kabel in de stad uit. Miljoenen televisieschermen met witte ruis. Overal lopen nu mensen naar buiten. Op zoek naar een winkeltje of een bedrijf waar de mensen op hun werk naar kleine televisietjes zitten te kijken die nog werken op een antenne. En vanaf dat moment begint de spanning pas echt. Via doorgebrulde buurt-tam-tams wordt iedereen van het verloop op de hoogte gehouden. Goooooool voor Mexico!! Nee, toch niet. Wanneer het bericht komt dat er nog twee minuten zijn te spelen, geeft Sandra het op. “Krijgen we geen nieuwe kans meer?”, vraagt ze met een klein stemmetje. Maar ze wordt onderbroken door oorverdovend gejuich: Mexico scoort zijn gelijkmaker van de laatste minuut. “Kijk nou toch eens wat je in één minuut kan doen”, roept Sandra. Haar ogen stralen, en haar vlecht laat los. “Er kúnnen dus dingen in één minuut veranderen.”

    • Marjon van Royen