Bondscoach Leekens geeft spelers schuld van zwakke prestatie op WK; België uitgeschakeld na wanvertoning

PARIJS, 26 JUNI. De missie van Georges Leekens, de Belgische bondscoach, is mislukt. België, het voetballand in verdrukking, heeft zich niet voor de tweede ronde van het wereldkampioenschap geplaatst. Leekens' ambities en grenzenloze optimisme ten spijt keren de Rode Duivels al na drie wedstrijden naar huis terug.

Eerst 0-0 tegen Nederland, dan 2-2 tegen Mexico en tenslotte 1-1 tegen Zuid-Korea. In plaats van een opwaartse lijn een neerwaartse. Dat is niet helemaal wat hij het Belgische volk had beloofd.

Leekens zal als alle bondscoaches die hun beloften niet inlossen, bij terugkeer in zijn land worden verguisd. Wie zo hard op zijn trompet meende te moeten blazen dreigt als een lachwekkende imitator van Miles Davis verder door het leven te moeten. In plaats van een lange, hartverscheurende blues wist hij gisteren in Parijs na het beschamende resultaat van zijn spelers tegen de Koreaanse schoolklas slechts het domme getoeter van een lid van een hoempaband ten gehore te brengen. Ineens was alle positivisme en het respect voor zijn spelersgroep verdwenen. Domweg te weinig kwaliteit, sputterde hij als een onvolwassen jongen die net voor zijn examen is gezakt.

Misschien is het Belgenland nog niet rijp voor mensen als Leekens die de schijn ophouden dat het leven vooral zonnige kanten kent. Misschien houdt Leekens zichzelf voor de gek en probeert hij het trieste feit te verdringen dat zijn vrouw zo zwaar ziek is dat hij niet meer lief en leed met haar kan delen. The dark side of the moon, zoals bezongen door Pink Floyd, probeert hij manmoedig uit de weg te gaan.

Leekens heeft heel hard zijn best gedaan om de wereld voor de Belgen te verbeteren. Maar het is hem net als alle wereldverbeteraars, goeroes, handopleggers en vertolkers van New Age-theorieën nog niet gelukt. Net als andere volksverlakkers had hij er gisteren in het Parc des Princes beter aan gedaan de schuld bij zichzelf te zoeken in plaats van bij de voetballers.

Leekens creëerde slechts de schijn van heiligheid in het land dat de laatste jaren door negatieve ontwikkelingen een poel van verwarde geesten dreigt te worden. Wanneer het land met voetbal scoort, meende Leekens, zal de mentaliteit van het volk weer in balans raken. Hij recruteerde sponsors, politici, media en communicatie-experts om zijn doel te bereiken. Cynisme moest in de kiem worden gesmoord, journalisten dienden zich in het belang van België achter de Rode Duivels te scharen en voetballers die slechts over modaal talent beschikten werd ingewreven dat ze met elkaar fantastisch waren. De kracht van positief denken die Georges Leekens zelf zo nodig heeft, projecteerde hij op het hele Belgische volk.

Toch wist Leekens met zijn ploeg in de eerste wedstrijd van het wereldkampioenschap het - ook in België - grootgeschreven Nederlands elftal op 0-0 te houden. Na de kwalificatiewedstrijden tegen Ierland was het zijn grootste triomf.

Leekens hield iedereen voor dat de wedstrijd tegen Nederland niet belangrijk was geweest. Nee, de tweede en de derde tegen respectievelijk de Mexicanen en de Zuid-Koreanen - daar ging het werkelijk om. Maar slim als hij was koos hij voor de WK-selectie vooral spelers die hij nodig had om tegen Nederland een gelijkspel te scoren. Hij besefte dat een goed resultaat tegen Nederland het belangrijkste was waarnaar de Belgen verlangden. En daarom genoot hij toen het volk de straat opging, alleen om het simpele feit dat België Nederland op 0-0 had weten te houden.

Tegen Mexico gaven de Belgen een 2-0 voorsprong uit handen, gisteren tegen Zuid-Korea een 1-0 voorsprong. Tal van kansen op meer doelpunten en dus op kwalificatie voor de tweede ronde werden gisteren gemist. Luc Nilis scoorde al na luttele minuten 1-0. Maar wat moest Leekens met een ploeg die een voorsprong had genomen en de tweede ronde zag gloren. Aanvallen? Verdedigen?

Nilis stond alleen in de spits, de andere spits Oliveira stond als rechtermiddenvelder die moest verdedigen en aanvallen tevergeefs zijn best doen. Alle Belgen liepen over het veld als marionetten. Oliveira moest eruit, zelfs Scifo, de Mpenza's moesten erin en de oude Vander Elst moest ten slotte het tij zien te keren. Maar tot overmaat van ramp scoorden de Koreanen (Yoo) kort daarop 1-1.

Het werd een spectaculair gevecht om het winnende doelpunt, dat vooral de Belgen zo hard nodig hadden om zich alsnog te kwalificeren. De vurige wens om te winnen was er zeker, maar van overleg en inzicht was geen sprake meer. De Belgen speelden als mensen die hopen dat de wereld slechts te verbeteren is door goede wil en optimisme. Ze voetbalden als Leekens, die nog niet weet welke wegen tot blijvend geluk leiden. Een man in wanhoop kent alleen de verdediging.