Italië heeft genoeg aan één balkunstenaar

PARIJS, 24 JUNI. Wat willen de Italianen nog meer? Ze hebben Del Piero, ze hebben Baggio en ze hebben Vieri. Veel meer grote talenten zijn niet nodig om wereldkampioen te worden. Gewoon twee uitzonderlijk getalenteerde aanvallers en een topschutter, omringd en geruggesteund door harde werkers, meedogenloze verdedigers en een alerte doelman.

Zoals de Italianen gisteren tegen Oostenrijk speelden, met 2-1 wonnen en zich daardoor plaatsten voor de achtste finales, kunnen ze weer ver komen op dit wereldkampioenschap. Soms ziet hun spel er niet uit, voetballen ze slordig en paniekerig. Maar soms spelen ze weer effectief en zelfs aantrekkelijk. Vooral wanneer Alessandro Del Piero of zijn vervanger, de oude Roberto Baggio, aan de bal is, gaat er een golf van hoop en grote verwachtingen door het stadion. Twee artiesten die niet samen mogen spelen - en waarschijnlijk ook niet kunnen, twee balkunstenaars die de squadra in één actie van de hel in de hemel kunnen tillen.

Gisteren in het Stade de France van Parijs kreeg Del Piero de voorkeur boven Baggio. Heel Italië had zich de afgelopen week druk gemaakt over de opstelling tegen Oostenrijk. Zelfs president Prodi meende bondscoach Maldini te moeten vertellen dat Del Piero moest spelen, en niet Baggio. Anderen meenden dat Baggio toch slimmer en rijper was dan de jonge aanvaller van Juventus, die in de vorige wedstrijd tegen Kameroen Baggio kwam aflossen.

Maldini koos Del Piero omdat hij nu eenmaal eerste keus is, en slechts bij een blessure plaats moet maken voor Baggio. Wat de aanhangers van Baggiomania er ook van vinden. Maar toch niet alletwee in het elftal? Twee heerlijke voetballers, twee kunstenaars die het toernooi van de grijsheid kunnen verrijken met hun gevoel voor voetbalesthetiek. Nee, zeggen coaches als Maldini die een uitgebalanceerd team met veel werkers en verdedigers willen hebben, twee fantasiste is te veel van het goede. Jammer.

Dus moesten de liefhebbers gisteren genoegen nemen met tweeënzeventig minuten Del Pierio en bijna twintig minuten Baggio. Het was niet genoeg. Want wie Del Piero af en toe langs de vervaarlijk uitgestoken benen van de botte Oostenrijkers zag dansen, wil meer Del Piero; zoveel mogelijk Del Piero. Maar de kleine, breekbare kunstenaar kreeg te weinig kans van de brute Oostenrijkers en van de Engelse scheidsrechter Durkin om zijn gang te gaan.

Maar Del Piero nam revanche. Kort na de rust glipte hij weer eens vederlicht langs een Oostenrijks been. De Italiaan werd neergehaald, uiteraard. Del Piero nam zelf de vrije trap, dicht tegen de achterlijn en legde de bal subtiel op het hoofd van de aanstormende Vieri: 1-0. De vierde op dit wereldkampioenschap van Vieri.

Het was een verdiende beloning voor Del Piero en Vieri, die al in de eerste helft verzuimden de Italianen naar een voorsprong te schieten. Twee aanvallers die elkaar al jaren kennen, samen speelden in Jong Italië, met Maldini als trainer. Samen speelden ze bij Juventus. Totdat Vieri, opgegroeid in Australië, vorig jaar naar Atlético Madrid vertrok en daar ook weer topscorer werd. Nu vonden Del Piero en Vieri elkaar weer, terug in elkaars armen na het eerste Italiaanse doelpunt.

Murw gebeukt moest Del Piero plaatsmaken voor Baggio. De Italianen op de tribunes explodeerden van vreugde toen de oude meester in het veld verscheen. Maar Baggio wist zich geen raad met de Oostenrijkers die maar doorgingen met schoppen. Even dreigden de Italianen een tegentreffer te moeten incasseren. Maar toen was daar toch weer Baggio, die na een wonderschone 1-2-combinatie met invallerspits Inzaghi Italië een paar minuten voor het einde naar een 2-0 voorsprong schoot. Toch weer Baggio, voetballer om van te houden.

Oostenrijk scoorde nog tegen. Herzog mocht een strafschop nemen en benutte de laatste Oostenrijkse kans van dit wereldkampioenschap. Het slotakkoord was voor Roberto Baggio. Hij soleerde op de van hem bekende wijze langs drie Oostenrijkse verdedigers en bood Inzaghi de kans om in te schieten, maar de spits kwam net iets te laat en miste. Het Italiaanse dilemma blijft bestaan. Del Piero of Baggio? Voor coach Maldini is het geen probleem. Hij heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Zijn beste mandekker, Nesta, viel al na vijf minuten uit met een zware blessure. Voor coaches als Maldini, zelf in de jaren zestig een excellerende centrumverdediger bij AC Milan, zijn verdedigers belangrijker dan aanvallers.