Grisham volgens Altman

The Gingerbread Man. Regie: Robert Altman. Met: Kenneth Branagh, Embeth Davidtz, Robert Duvall, Robert Downey jr., Daryl Hannah, Famke Jansen, Tom Berenger, Clyde Hayes, Mae Whitman. In: 7 theaters.

Bombastisch en overvol is Robert Altmans verfilming van het door John Grishams oorspronkelijk voor film geschreven The Gingerbread Man af en toe. Het noodweer en de dreiging van een naderende orkaan zwepen op niet altijd even subtiele wijze de onbewuste drijfveren van de hoofdpersonen op: seks, geld, genoegdoening.

Net als in The Rainmaker, de vorige Grisham-film die Nederland bereikte, wordt ook nu de gemoedstoestand van de personages vertaald in het production design en in dit geval is dat zwaar, gothic, broeierig. Het verhaaltje is zo mogelijk nog magerder dan van The Rainmaker: een succesvolle advocaat (vilein, verleidelijk, maar vooral technisch perfect gespeeld door Kenneth Branagh) raakt persoonlijk betrokken bij de problemen van zijn mooie, fragiele, maar wat duistere cliënte (Embeth Davidtz).

Altman verfilmde de thrillerachtige plot die dat oplevert vaardig, zoals van hem te verwachten was, maar niet altijd even geïnspireerd. Grisham staat nog steeds garant voor succes en dat is ongetwijfeld de reden dat grote namen als Francis Ford Coppola en nu Altman zijn verhalen willen verfilmen, maar de gehoopte eigen signatuur blijft uit. Zelfs bij Altman, die behalve chroniqueur van the American way of life in bijvoorbeeld de hedendaagse film noir The Long Goodbye (1973) liet zien ook van een gedoodverfde genrefilm toch iets heel persoonlijks te kunnen maken.

Gelukkig is ook Altman net als Coppola een acteursregisseur en maakt zijn sublieme spelregie de film de moeite waard. Regisseur-acteur Branagh speelt nu hij niet, zoals meestal, zijn eigen regie voert een van zijn sterkste rollen van de laatste tijd, Daryl Hannah is onverwacht mooi als Magruders kantoorgenoot en Robert Downey jr. heeft als alcoholistische privé-detective waarschijnlijk zijn eerste echt fatsoenlijke rol. Zijn gebruikelijke geschmier is nu eens niet tenenkrommend en hij blijkt met al zijn grappen en grollen zowaar te kunnen ontroeren.

Toch ontstaat met dit soort kwalitatief hoogstaande, vakmatig verzorgde maar inhoudelijk niet echt gedurfde en sprankelende films langzamerhand een soort Grisham-vermoeidheid. Lekker meegesleept worden door de plot, zoals bijvoorbeeld bij The Firm, is er dan niet meer bij.