Zege helpt Noorlander uit rode cijfers

LONDEN, 23 JUNI. Met een caravan en bij voorkeur vergezeld van haar twee honden trekt Seda Noorlander de laatste jaren de wijde wereld in. Op weg naar roem en geluk hield de 24-jarige tennisster gisteren halt op het belangrijkste toernooi van het jaar. Na ruim een uur bleek dat de Nederlandse blondine haar verblijf op Wimbledon met minimaal twee dagen kon verlengen. “Mijn gevoel is goed, want ik heb het helemaal zelf gedaan”, sprak Noorlander na afloop triomfantelijk.

Nooit eerder maakte Noorlander haar opwachting op een grandslamtoernooi. Maar het gemak waarmee ze gisteren won van Olga Lugina vertelde veel over de lange weg die de Haagse inmiddels heeft afgelegd. Gedecideerd trok Noorlander ten strijde. Vanaf de baseline stuurde ze haar Oekraïense opponente met vlakke, dubbelhandig geslagen backhandreturns van links naar rechts. Vier breaks volstonden om de winst veilig te stellen, 6-3 en 6-1.

Alsof ze al jaren een vaste bezoekster is van de grasbanen in Londen, zo kalm wandelde ze naderhand richting kleedkamer. Nee, blij was ze niet. “Ik ben pas blij als ik gelukkig ben”, zo klonk het cryptisch. En even later, ter verklaring van die woorden: “Ach, ik ben al weer vier weken van huis. Dat maakt me soms een beetje ongelukkig.”

Met de zege van Noorlander kwam het aantal Nederlandse tennissters in de volgende ronde op twee, want eerder op de dag verzekerde Kristie Boogert zich al van een plaats in de tweede omloop. Boogert, de nummer 82 van de wereldranglijst, won met 3-6, 6-2 en 6-1 van de Japanse Miho Saeki en stuit morgen op Conchita Martinez, de als achtste geplaatste Spaanse die vier jaar geleden de titel op haar naam schreef. Voor Noorlander wacht het duel met de Française Sandrine Testud.

“Onwijs zenuwachtig” voelde Noorlander zich vlak voordat ze court number eleven betrad. “Al die mensen, ik raakte helemaal de weg kwijt. Pas toen de eerste bal geslagen was, viel alles van me af.” Hulp kreeg Noorlander van haar tegenstandster Lugina, die zichtbaar gebukt ging onder de zenuwen en fout op fout stapelde.

Het Nederlandse vrouwentennis concentreert zich al jaren rond het drietal Boogert, Oremans en Schultz-McCarthy. Daarachter is het behelpen en binnen de Nederlandse tennisbond gaan dan ook stemmen op om het vrouwentennis van nieuwe impulsen te voorzien. Noorlanders enige wapenfeit van betekenis was tot gisteren het bereiken van de finale van de Nationale Masters, waarin ze vorig najaar verloor van Miriam Oremans.

Nog langer geleden, in 1994 om precies te zijn, won ze bij een satellite van Martina Hingis. Maar waar de huidige nummer één van de wereld sindsdien de weg omhoog vond, boekte Noorlander nauwelijks progressie. Een tirannieke vader stond een definitieve doorbraak in de weg. Om de breuk met vader De Vries te onderstrepen koos Noorlander een paar jaar geleden voor de achternaam van haar moeder.

Noorlander is de laatste maanden bezig met een opmars, die drie weken geleden culmineerde in het bereiken van de finale van het challengertoernooi in het Engelse Surbiton. Dankzij die prestatie steeg ze naar de 104de plaats op de wereldranglijst, haar hoogste ranking sinds ze vijf jaar geleden koos voor het profbestaan. Die positie was goed voor rechtstreekse toelating tot het hoofdschema in Londen.

Een verklaring voor haar opmars was gisteren snel gevonden. “Mentaal steek ik een beetje beter in elkaar”, vertelde Noorlander. “Tegenwoordig zie ik het allemaal wat ruimer en ben ik niet meer zo gestresst. Tennis draait om winnen en om geld. Maar als je daar te veel aan gaat denken, dan gaat het fout.”

Toch was die verleiding groot, want een blik op haar bankrekening stemde de laatste jaren niet vrolijk. “Het kwam vaak genoeg voor dat ik meer dan tweeduizend gulden rood stond. Wie me dan te hulp schoten? Niemand. Ik moest het zelf doen, zowel binnen als buiten de baan.” Aan stoppen zegt Noorlander nooit te hebben gedacht. “Want ik ben heel eigenwijs en een enorme doorzetter.”

Geld verdienen kon Noorlander vorig jaar toen bondscoach Fred Hemmes wegens een blessure van aanvoerster Schultz-McCarthy een beroep op de Haagse deed voor het Fed-Cupduel met de Verenigde Staten. Noorlander weigerde. “De bond ging er zonder meer van uit dat ik mee zou doen. Hemmes belde met de mededeling: zo laat, daar en daar. Zo onbeschoft! Als ik zo behandeld word, kies ik voor mezelf. Hemmes gooide toen de hoorn op de haak.”

Opzien baarde Noorlander gisteren verder toen haar hobby ter sprake kwam. In een levensgroot aquarium houdt ze twee wurgslangen van het type-boa constrictor. “Twee meter per stuk”, giechelde Noorlander. “In een bak van vier bij vijf.” Waar ze de slangen gekocht had? “Nou gewoon. In een dierenwinkel.”

In Londen wordt Noorlander bijgestaan door Rogelio Guerrero, een 28-jarige Mexicaan die ze drie weken geleden leerde kennen. Guerrero noemde zijn pupil gisteren “een killer” voor wie geen zee te hoog is. “Ze wil big dogs verslaan. Ik wil degene zijn die tegen haar zegt: hé, hou je hoofd erbij.”

Guerrero neemt (voorlopig) de plaats in van Gerard van Hellemondt, met wie Noorlander een paar maanden geleden de samenwerking verbrak. “Hij was mijn type niet. Ik heb iemand nodig die rust uitstraalt, geen druktemaker.” De bijdrage van Guerrero relativeert Noorlander. “Een beetje hulp kan nooit kwaad, maar uiteindelijk moet ik het toch zelf doen. Dat heb ik de laatste jaren wel geleerd.”

    • Mark Hoogstad