Ellen van Langen; Snel maar teer

ROTTERDAM, 23 JUNI. Dezelfde benen die haar als een hinde over de baan konden voeren, waren ook haar vijanden. Atlete Ellen van Langen (32), de olympische kampioene van '92 op de 800 meter, heeft die strijd nu opgegeven en met onmiddellijke ingang haar sportcarrière beëindigd. “Ik werd krankjorum van al die blessures”, zei ze vanochtend in De Telegraaf.

Met oneindig lijkende wilskracht bleef Van Langen volhouden. Steeds vocht ze terug om daarna weer door de volgende blessure te worden getroffen. Haar strijd was bewonderenswaardig, maar het werd een grote lijdensweg. Ze sprak vaak over haar “stomme benen”. “Soms zie ik mijn lichaam niet als één geheel. Dan ben ik er wel, maar mijn benen niet”, zei ze twee jaar geleden in deze krant.

De blessures wisselden elkaar af: achillespees, hamstring, voet, dijbeen en, tot slot, hiel. Sportarts Peter Vergouwen noemde haar ooit “de teerste vrouw van Nederland”. Feit is dat Van Langen pas heel laat met topatletiek begon en haar lichaam plotseling veel te verduren kreeg. Vorig jaar zocht ze haar heil bij de dure injecties van de Duitse 'wonderdokter' Müller-Wohlfahrt. Alles probeerde ze, maar het had niet het gewenste resultaat. Vaak voelde ze zich machteloos. “Soms kon ik de boel wel kort en klein slaan.”

De grootste klap kreeg ze te verwerken toen bleek dat ze in 1996 haar olympische titel niet kon verdedigen. Vlak voor vertrek naar Atlanta moest ze afhaken. Bij het EK van '94 in Helsinki was ze zelfs al ter plekke toen ze zich noodgedwongen moest terugtrekken. Ze kon na de Olympische Spelen van Barcelona aan maar één groot kampioenschap meedoen, het WK van '95. Ook toen was ze verre van fit, maar eindigde ze toch nog op de zesde plaats. Destijds concludeerde ze dat die prestatie misschien nog wel beter was dan haar gouden race van Barcelona.

Maar het is natuurlijk die glorieuze Spaanse avond van 3 augustus 1992 waar men Van Langen vooral van zal herinneren. Onvergetelijk van die wedstrijd zijn vooral haar eindsprint en de bijzondere mengeling van blijdschap en vermoeidheid vlak na de finish. Het olympische goud zal de atlete er altijd aan doen herinneren dat ze vliegensvlug kon lopen. “Die plak zou ik voor niets willen inruilen”, zegt ze.

Het was haar grote wens om nog een topprestatie te leveren zodat ze niet als eendagsvlieg zou worden afgeschilderd. “Ik wil nog één keer vlammen”, zei ze ook weer voor dit seizoen. Ze gaf zich nog één kans om terug te keren op haar oude niveau. In januari werd ze tweede bij een indoorwedstrijd in Dortmund, maar daarna moest ze weer verstek laten gaan. Afgelopen zaterdag besloot Van Langen om te stoppen. Ze liep in het bos in de buurt van haar Hilversumse huis, voelde de pijn aan haar hiel, draaide zich om en wandelde terug naar huis. Ineens was het mooi geweest.

    • Hans Klippus