Zapman

Zaterdagavond geen televisie gekeken. Geen spijt. Die met de dag bruiner wordende voetbalgeleerden, ik kan ze niet meer zien op hun dakterrassen, achter hun wijntjes en hun stokbroden. Waarom vragen ze míj nooit? In de zone verdedigen. Hangende spitsen. Ik weet er alles van. Een middenvelder met een linkerbeen om de rechtervleugel te bedienen en een met een rechterbeen voor de linkervleugel.

En hier regent het maar. En als het niet regent, is de kans groot dat de zon gaat schijnen, want het is zomer. Die paradijselijke beelden uit Frankrijk doen vergeten wat je hier te wachten staat als de zon gaat schijnen. De memmen gaan deinen en de hondendrollen beginnen te dampen. De straten vullen zich met de geur van geroosterde lijken, cabrios rijden rond met de volumeknoppen naar rechts. De buren nodigen de vrienden weer uit en vieren feest tot diep in de nacht. Wegwezen.

Sinds kort heb ik een huisje, een gammel geval aan een meertje ten noorden van Amsterdam. Driekwartier fietsen. Dagenlang heb ik lopen denken wat ik mee moet nemen naar het huisje. Lijstjes maken, een vaste plek om alles neer te leggen wat mee moet. De boeken, het blocnote, een bandenplakset, niet vergeten een fietspomp te kopen, zaklantaarn, zonnebrandolie, voedsel, twee condooms, je weet maar nooit.

Twee fietstassen vol, ook nog eens twee tassen aan het stuur, ben ik vrijdagmiddag naar het huisje gereden. Pas als ik ervoor sta, besef ik: sleutel vergeten. Even in het gras zitten en de oplossing dient zich vanzelf aan: het toiletraampje dat ik de vorige keer open heb laten staan voor de frisse lucht.

's Morgens om half zeven wakker van de vogels. De televisie doet het niet. De douche ook niet, het warme water tenminste, het werkt niet op guldens, er moeten speciale munten in. Een koude genomen, eerst de handen, dan de voeten, de dijen, het gezicht, de oksels en je staat er eigenlijk al onder. Net vakantie.

Gisterenavond op de terugweg begint het te regenen. Precies op tijd. In de stad zal het niet meer deinen, dampen en roosteren. De cabrios hebben hun daken gesloten.

Het schijnt dat jullie met flinke cijfers van de Koreanen hebben gewonnen. Van harte gefeliciteerd.

    • Hans Aarsman