Tenen omhoog, anders val je voorover!

Als kind zat ik al veel op het water. Met m'n ouders in een zeilbootje. Dan zag ik weleens waterskiërs voorbij komen. Leek me hartstikke leuk, maar m'n ouders vonden dat niks. Althans, niet iets voor mij.

Het is er uiteindelijk toch van gekomen, maar dat was pas op m'n 24ste. Gewoon, als lolletje met m'n vriend. Die eerste keer ging meteen vrij goed. Ik vond het ook hartstikke leuk. Vooral de snelheid trok me aan, dat was sensatie, kicken. Na een half jaar begon iemand over op blote voeten skiën. Ik wist niet eens dat dat bestond, maar het trok me wel meteen aan. Met m'n vriend ben ik toen ook barefoot-waterskiën gaan proberen. Dat bleek een stuk moeilijker en dus namen we lessen.

Bij barefoot vaart de boot circa zeventig kilometer per uur, twintig kilometer harder dan bij gewoon waterskiën. Dat gaf me een extra kick. Die extra snelheid is noodzakelijk omdat je op blote voeten zo'n klein draagvlak hebt. Waar je verder bij barefoot goed op moet letten, is dat je je tenen omhoog houdt. Als je ze naar beneden drukt, val je voorover.

Door mijn leraar werd ik gepusht om aan wedstrijden mee te doen. Dat leek me wel wat. Omdat ik het meteen vrij goed deed, werd ik ook steeds fanatieker. Dit jaar neem ik deel aan m'n tiende NK, de voorgaande negen won ik. Ik heb hier nauwelijks tegenstand, meestal doen er maar één of twee andere vrouwen mee. Wat dat betreft ben ik veel trotser op m'n twee derde plaatsen op het EK.

Soms kijken mensen me wel vreemd aan als ik vertel dat ik op blote voeten ski. Dat willen ze gewoon niet geloven. Dan zie ik ze denken: 'mens, je kletst maar wat'.

    • Paul de Lange