Oranje-fans vieren carnaval in Marseille

Platte lol, volle glazen - zelfs in het drooggelegde Marseille. De Oranje- aanhang liet voor en na de wedstrijd tegen Zuid-Korea op karakteristieke en dus niet-gewelddadige wijze van zich horen. 'Leuk sfeertje, hè?'

MARSEILLE, 22 JUNI. Een jonge Franse vrouw loopt zaterdagmiddag nietsvermoedend in een witte mini-rok door de havenstad Marseille. Als de duizenden Oranje-supporters, die bezit hebben genomen van het plein voor de oude haven, haar in het zicht krijgen klinkt het uit honderden kelen: “Ze heeft geen slipje aan, ze heeft geen slipje aan.” De fans die niet zingen, lachen. Voetbalhumor.

Duizenden Nederlanders zorgen afgelopen weekeinde voor een carnavalesk sfeertje rondom de wedstrijd tegen Zuid-Korea. Plastic bijlen, bossen wortelen, wc-matten, leeuwenpakken, pruiken en hoge hoeden. Het kan niet gek genoeg, als het maar oranje is. Ze zingen en ze springen. En ze drinken bier, veel bier.

Aan het strand van Marseille duiken supporters met kleren en al de zee in. Toeters en bellen klinken. De politie, negenhonderd man sterk, staat erbij en kijkt ernaar. Ze hoeven niet in actie te komen. Als er Brazilianen langskomen wordt er Samba gezongen, Koreanen worden geknuffeld en krijgen oranje-petjes opgezet.

Een groep zakenmensen van hoofdsponsor Nationale Nederlanden zit vooraan op het terras. Ze hebben hun driedelig grijs verruild voor oranje shirtjes. Zingen doen ze niet, maar lachen wel. “We willen seks met die blonde, seks met die blonde”, klinkt het van even verderop. De zakenmensen kijken elkaar aan en lachen. “Leuk sfeertje hè?”

Oranje-supporters zijn niet te vergelijken met de fans van de Nederlandse clubs. Ze reizen voor duizenden guldens, duizenden kilometers om erbij te zijn. Max Verlee en Rob ter Meulen uit Den Haag zijn met de auto naar Marseille gekomen. De vrouwen mochten niet mee. “Het is een uitje van twee vrienden. Oranje geeft me een speciaal gevoel. Wat dat precies is weet ik niet. Ik zou je ook niet kunnen zeggen waarom ik hiervoor zoveel geld uitgeef, maar het is het zeker waard”, zegt hij.

Even verderop zitten vier heren op een rustiger terrasje in de schaduw. Ze hebben een oranje strikje om. Om helemaal in het oranje te gaan, gaat ze te ver. Zatermorgen zijn ze heengevlogen en na de wedstrijd pakken ze het vliegtuig weer terug. Een zakentripje. De teleurstelling was groot toen ze vlak voor Nederland-België te horen kregen dat hun kaarten bij Willy van de Kerkhof waren besteld. De wedstrijd moesten ze thuis op de tv bekijken. Maar geen nood: Oranje is nog lang niet uitgeschakeld. “Ik zou naar de eerste, de derde, de vijfde en de zevende wedstrijd gaan, dat is de finale dus. Nou ja, wedstrijd één is wedstrijd twee geworden”, zegt een van de heren. Hij kan er zelf om lachen.

Terwijl het Oranje-legioen feest viert, doen de Fransen angstvallig hun best om nog stapels kaarten te slijten. “Tickets, monsieur?”, klinkt het overal. De prijzen zijn in vergelijking met de dagen ervoor aanzienlijk gekelderd. Vlak voor de wedstrijd worden kaarten voor honderd gulden bij het stadion verkocht, 24 uur daarvoor lag de prijs nog op driehonderd gulden. Uiteindelijk is het Stade Vélodrome voor meer dan de helft oranje gekleurd. Maar er zijn ook nog duizenden stoeltjes leeg. Ook zwarthandelaren blijven weleens met bedorven waar zitten.

In een hoek van het stadion zitten een paar honderd Fransen. Ze kijken met verbazing naar de aanhang van het Nederlands elftal. Een man van een jaar of vijftig met een Frans petje op neemt plaats in vak M. “Nee, de spelers van Nederland ken ik niet. Kan me ook niet schelen, ik ken die van Frankrijk niet eens”, zegt hij. Aan het begin van de tweede helft beginnen de Fransen verveeld 'Marseille, Marseille', te schreeuwen. Ook Parijs moet het in wat kleine spreekkoren ontgelden.

De Oranje-fans letten er nauwelijks op. Ze vieren de overwinning van het team waarvoor ze gekomen. “Campeone, campeone”, klinkt in het stadion en, na de wedstrijd, in de straten van Marseille. Na middernacht houdt de meeste feestvreugde op. De bierpomp moet op gezag van de burgemeester dicht. Carnaval en Oranje hebben veel gemeen.