Andersen ìs Siegfried

Voorstelling: Siegfried van R. Wagner door de Nederlandse Opera en het Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Hartmut Haenchen m.m.v. o.a. Stig Andersen en Nadine Secunde. Gezien: 21/6 Muziektheater Amsterdam. Herhalingen: 25, 29/6

Siegfried-vertolkers heten uiterst schaars te zijn, maar de Deen Stig Andersen paste gewoon thuis op de kinderen toen Heinz Kruse, de Amsterdamse Siegfried, vorige week zondag in het Muziektheater struikelde. Zijn arm schoot uit de kom en de derde acte werd afgelast. Eerst werd overwogen Kruse bij de volgende voorstellingen zingend in het orkest te zetten en zijn rol door een ander te laten acteren. Maar toen bleek Andersen beschikbaar.

Afgelopen woensdag zong Andersen na wat gehaaste repetities zijn eerste voorstelling, om weer snel terug te gaan naar huis. Gisteren, op Vaderdag, was Andersen weer als Siegfried in Amsterdam en dat blijft hij ook de laatste twee voorstellingen, want Kruse kreeg absolute rust voorgeschreven.

Omdat Nadine Secunde volgens plan in deze voorstellingen Jeannine Altmeyer als Brünnhilde vervangt, is er nu plots een goeddeels andere Siegfried. Ook omdat John Bröcheler inmiddels sterk is gegroeid als Wotan is die aanmerkelijk steviger en overtuigender dan de premièrevoorstelling die ik zag. Daarin was Altmeyer niet op haar best - later moet dat zijn verbeterd. Kruse was al gehandicapt: na een knie-operatie bewoog hij nogal moeilijk en in zijn zingen was hij ook niet de ideale Siegfried. Stig Andersen bewoog zich gisteren vaak huppelend over het podium met de vele niveauverschillen en toonde zich daarmee een èchte Siegfried: de koene knaap zonder vrees voor misstappen. Het is een wonder hoe fluks Andersen zich de regie van Pierre Audi heeft eigen gemaakt - hij beeldt zijn rol zonder aarzeling uit met een spontaniteit en een detaillering alsof hij wekenlang heeft gerepeteerd.

Ook uiterlijk is de jongere Andersen een betere Siegfried en wellicht ook mede daardoor lijken zijn vocale prestaties op een wat hoger plan dan bij Kruse. Andersen is in staat tot een zeer gevarieerde expressie: lyrisch in zijn uiteenzettingen met de Waldvogel, vol bravoure in de Schmiedelieder en afwisselend geïntimideerd en enthousiast in het duet met Brünnhilde.

In die laatste rol overtreft Nadine Secunde Jeannine Altmeyer op pure techniek, maar haar roluitbeelding is bepaald statiger dan die van de reguliere Amsterdamse Brünnhilde, die vooral tof is. Dat Secunde in Die Walküre ook de vertolkkster was van Sieglinde, de moeder van Siegfried, voegt een Oedipus-dimensie toe aan deze Siegfried-bezetting. Maar omdat Siegfried al het product is van incest tussen de tweeling Siegmund en Sieglinde past dat er wel bij.

    • Kasper Jansen