Amsterdam Roots is een smeltkroes van muzieksoorten

Concerten: Amsterdam Roots Festival. Gehoord: 18, 19/6 Melkweg; 21/6 Concertgebouw Amsterdam.

Verder: Afro-Cuban All Stars 11/7 op North Sea Festival, Den Haag. AVRO-opnamen Circus Ethiopië 27/6 18.30u en 15/8 15u op Ned 1. Noche Cubana: 27/6 23u.

De beste timing op het afgelopen Amsterdam Roots Festival werd zonder twijfel gedemonstreerd door de kinderen van het Ethiopisch Circus dat gistermiddag optrad in het Concertgebouw. Touwtje springen met een éénwieler, uit mensen mensen opgebouwde torens van vier etages laten omvallen zonder dat iemand een schrammetje oploopt, dat is wat anders dan een liedje in vierkwartsmaat gelijk beëindigen.

Die laatste kunst verstond dit gezelschap trouwens ook, vooral dankzij de zeer alerte drummer die tussen het 'gewoon' begeleiden door elke salto of dubbele spiraal passend wist te accentueren. Er was aan het een en ander vast wel wat 'drill' vooraf gegaan maar daar was tijdens de voorstelling niets van te merken; er werd op het podium veel gelachen.

Dat kan niet worden gezegd van het uniform aangeklede en gekapte sextet van hun grote landgenoot, vocalist Mahmoud Ahmed, die donderdag in de Melkweg optrad. De musici kijken angstig en zo spelen ze ook, alsof op een foutje de doodstraf staat. Hun baas steelt dus zonder moeite de show, niet alleen door zijn formidabele stem die sinds zijn platen uit de jaren '70 nog geen sporen van slijtage vertoont, maar ook doordat hij doet wat zij niet mogen, laten zien dat de tijden veranderd zijn. Dat Ahmed, inmidels 55, voordoet hoe en wanneer het publiek moet klappen is gênant, zijn pogo-demonstraties hebben iets potsierlijks.

Bij de Portugese zangeres Dulce Pontes, gezegend met een breed en heel wendbaar geluid, staat iets anders de liefde in de weg: haar behoefte om alles te versieren. Een niemendalletje krijgt een aureool, een zware fado verliest zijn 'saudade' door een teveel aan stemgymnastiek. Omdat ook gitarist Leonardo Amuedo en accordeonist Kepa Junkera hun virtuositeit niet verbergen krijgt dit zitconcert (dat wil zeggen de musici zitten, het publiek staat gewoon) gaandeweg net zo iets vermoeiends als een avondje Internetten. Fantastisch die stortvloed aan informatie, maar wat moet je ermee?

De Afrikaanse sfeer die vrijdag in de Melkweg hing, liet maar weinig te wensen over. De veertien mens sterke Tambours de Brazza(ville) trommelden hevig en bewogen zich sierlijk en de band van de Congolese zanger Sam Mangwana speelde aanstekelijk. De grote man in deze sterk door Cubaanse muziek beïnvloede groep is zonder twijfel gitarist papa Noël die zittend, staand en zelfs met het instrument achter de nek pakkende frasen wist te spelen.

De big band van de Nigeriaanse zanger/saxofonist Femi Kuti met vier blazers erin deed lang niet slecht waarin wijlen papa Fela decennia lang zo goed was. Zweterige soulfunk en jazzy solo's, gelardeerd met gruizige vocalen. Dat Femi, spelend in een prachtig pak met rugnummer 8, tussen de bedrijven door refereerde aan het succes van het Nigeriaanse voetbalelftal, tekent echter het verschil.

Zong vader Fela provocerend van 'I.T.T.' (International Thief, Thief) zoon Femi zoekt het liever in 'Bang, Bang', wat best kan staan voor schoten op het doel. Ook is de tijdsbeleving van Femi anders. Speelde Fela soms wel eens stukken van een uur, zijn zoon stopt er liever twee in een kwartier.

De 'Noche Cubana' gisteravond in het Concertgebouw had een merkwaardig verloop. Het damesorkest Anacaona stond op een eigen geluidstechnicus maar die bleek zo doof voor de akoestiek van de Grote Zaal dat iedereen met werkzame oren schielijk naar de Kleine Zaal vluchtte. Die bleek op deze toeloop niet berekend zodat honderden vergeefs probeerden een glimp op te vangen van gitarist/vocalist Eliades Ochoa & Cuarteto Patria.

Uiteindelijk kwam het in de Grote Zaal toch nog goed dankzij een andere knoppenman en de Afro-Cuban All Stars, die als AVRO-Cuban werden aangekondigd. Enigszins verwarrend maar wel begrijpelijk: stonden Ochoa en die All Stars, maar dan met gitarist Ry Cooder erbij, niet onlangs twee dagen in Carré? Zelfs 'Chan Chan' de knaller van gitarist Compay Segundo, klonk gisteren weer, zij het nu in een big band-versie. Afro of Avro, wereldmuziek of muziek voor het hele gezin, sraks drinkt iedereen zorgeloos uit één smeltkroes.

    • Frans van Leeuwen