Universiteiten

Veel universitaire academici zullen de door Bastiaan Bommeljé (NRC Handelsblad, 16 juni) beschreven toestanden herkennen: prestige-objecten die voorrang krijgen boven de bibliotheek, onderdrukking van kritiek (niet 'het eigen nest bevuilen') en blijdschap met veel punten in Der Spiegel.

Studenten worden naar de universiteit gelokt, als klanten naar een bank: gratis telefoonkaarten en goedkope laptop-computers. Bommeljé heeft het uitsluitend over universiteitsbestuurders; hoe en waarom de academische wereld dit allemaal laat gebeuren blijft buiten beschouwing.

Naast een groep 'corporate' bestuurders is een kleine groep 'corporate' academici ontstaan, die om uiteenlopende redenen wel wat ziet in de bedrijfscultuur; er is minder overleg nodig en het is best aangenaam om aan te schurken tegen de subtop van het bedrijfsleven. Het roept herinneringen op aan Animal Farm, waar na verloop van tijd de varkens niet meer van mensen te onderscheiden zijn en tenslotte het arme paard naar de vilder sturen. De grootste groep academici gedraagt zich als 'burgemeesters in oorlogstijd': ze proberen zo goed en zo lang mogelijk hun werk te blijven doen en hopen dat het overgaat. Burgemeesters in oorlogstijd en velen van hun onderdanen heeft deze houding weinig goeds gebracht. Het geluid van Bommeljé is in dit verband een verademing.