Kluivert & Seedorf

“Zoals Patrick Kluivert tegen België speelde is het geen nadeel dat het Nederlands elftal hem twee wedstrijden moet missen. Er zit bij hem geen beweging in zijn hoofd, noch in z'n benen. Geestelijk is hij duidelijk niet in balans. Aanvankelijk dacht ik dat ze hem in Italië niet goed behandelen, maar hij doet het natuurlijk vooral zichzelf aan. Nee, Kluivert heeft nog heel veel tijd nodig voordat hij weer de oude is. Je kunt op de training wel een goede indruk maken, maar met de spanning van de wedstrijd en de ogen van heel de wereld op je gericht is het toch wat anders.

Ik vond dat hij tegen België te weinig bewoog en te veel naar de bal toeliep. Daardoor was het voor de centrale verdediger Staelens eenvoudig te verdedigen. Die keren dat Kluivert wel diep ging, werd hij toevallig ten onrechte afgefloten voor buitenspel. Ik heb het meeste vertrouwen in het spitsenduo Ronald de Boer-Dennis Bergkamp. Zij hebben wél de neiging om tegen de grens van buitenspel aan te spelen. Dat ging anderhalf jaar geleden in Brussel tegen de Belgen fantastisch. Zoals die twee toen naar buiten en naar binnen bewogen, dat was pas goed communiceren in het veld.

Tegen de Koreanen zal je over de vleugels moeten aanvallen. De Aziaten zijn in staat om voor het doel in de loopgraven te kruipen. Ze vertonen enorm veel bedrijvigheid op het middenveld, zonder dat je een echt concept ontdekt. Ze kunnen zich lang in een tegenstander vastbijten. Daarom moet je buitenom. Ik zou dan ook Zenden en Overmars opstellen. Ik vind het verder logisch dat Jonk terugkeert. Tegen België werden de spitsen niet goed genoeg aangespeeld. Jonk zou ook meer variatie in het spel moeten brengen. Tegen België zag ik weliswaar bij Oranje meer inzet dan in de laatste toernooien, maar er werd vanuit het centrum van de verdediging steeds opgebouwd via de backs Winter en Numan.

Over het wel of niet spelen van Seedorf kan ik duidelijk zijn. De bondscoach moet voor de beste opstelling kiezen en geen politiek bedrijven. Zolang hij naar eer en geweten handelt kan hij Seedorf buiten de ploeg laten. Clarence liep tegen België veel te veel naar de bal toe met de bedoeling om die keurig in de voeten te krijgen. Als hij zijn tegenstander probeerde uit te spelen was het meestal een actie zonder enig rendement. Seedorf probeert steeds vanuit stand iemand te passeren. Daarvoor komt hij startsnelheid te kort. Als de verdediger niet in de beweging trapt, mislukt alles en lijd je balverlies. Seedorf is dan misschien geen echte rechtsbuiten, daarvoor kan hij nog wel wat brengen in de wedstrijd. Als Seedorf wat sneller speelt en de combinatie zoekt, komt hij vanzelf weer in beeld.

In het algemeen valt het me op dat de trainers weinig risico nemen. Heel veel teams zijn al met tien man geëindigd, maar de coach van de tegenstander profiteert daar zelden van. In de bokssport zou je dan toch een rake klap proberen uit te delen. Er wordt heel ouderwets gewisseld. Een spits voor een spits, een middenvelder voor een middenvelder. Alleen Hiddink probeerde met een wissel gevaar te stichten tegen België. De coaches van Italië, Engeland, Duitsland en Brazilië hebben nog geen jasje uitgedaan. Kennelijk denken zij: het toernooi duurt nog lang.

Ik constateer verder dat de scheidsrechters de zes-secondenregel van de keepers absoluut niet hanteren. De aangekondigde harde maatregelen tegen de tackle van achteren zie ik bij geen van allen terug. Het scheelt nogal of er een Europese arbiter fluit of een uit de zogenaamde voetbal-ontwikkelingslanden. Die scheidsrechter uit Colombia bij Zuid Afrika-Denemarken was echt verschrikkelijk.''

    • Foppe de Haan