'Je mag de oudjes nog niet afschrijven'

Al zes jaar maakt tennisster Amanda Coetzer (26) onafgebroken deel uit van de toptwintig. Maandag begint de Zuid-Afrikaanse als een van de outsiders op Wimbledon.

ROSMALEN, 20 JUNI. Het gezicht van Amanda Coetzer spreekt boekdelen. Terwijl buiten de regen onophoudelijk neerdaalt en de tenniscourts een desolate aanblik bieden, neemt de Zuid-Afrikaanse met een lusteloze blik plaats op de trap van de spelerslounge. “Een dag wachten en niets doen kost meer energie dan het spelen van een driesetter.”

Coetzer was deze week actief op het grastoernooi in Rosmalen, waar de regen het speelschema volkomen in de war stuurde. Veel plezier beleefde de nummer één van de plaatsingslijst daarom niet aan haar debuut op het Autotron. Na in de eerste ronde te zijn vrijgeloot ging Coetzer woensdag in de tweede omloop kansloos onderuit tegen de Amerikaanse Kimberley Po, 6-4 en 6-2. “Door de regen heb ik onvoldoende kunnen trainen. Ik miste het juiste ritme”, klinkt het een dag later schuldbewust.

Op voorspraak van de vrouwentennisfederatie WTA nam Coetzer afgelopen weekeinde op de valreep de plaats in van Conchita Martinez, die wegens ziekte moest afzeggen. De aanmelding van Coetzer kwam als een verrassing, omdat alle topspeelsters deze week actief zijn of waren in het Engelse Eastbourne. “Maar hier in Rosmalen was de kans op een overwinning groter dan in Eastbourne. Met het oog op mijn zelfvertrouwen was het daarom verstandiger om naar Nederland te komen.”

Coetzer maakt sinds zes jaar onafgebroken deel uit van de toptwintig en binnen het vrouwencircuit geldt de Zuid-Afrikaanse als een onberekenbare speelster die op elke ondergrond uit de voeten kan. Wilskracht en snelheid zijn de belangrijkste wapens waarmee de huidige nummer acht van de wereld haar opponenten bestookt. Coetzers credo: “Wie de tegenstander rust gunt op de baan, heeft geen recht op de overwinning.”

Steffi Graf kan daar over meepraten. Vorig jaar bond de voormalige nummer één van de wereld vier keer de strijd aan met Coetzer. Drie keer moest Graf haar meerdere erkennen in de kleine Zuid-Afrikaanse (1 meter 57), zoals op de Australian Open en Roland Garros. Het leverde Coetzer de bijnaam Little Giant Killer op en verloste Graf van het aureool van onoverwinnelijkheid. Coetzer, glimlachend: “Hingis heeft daar gretig gebruik van gemaakt.”

Het vrouwentennis wordt beheerst door een strijd tussen jong versus oud. Hingis (17) geldt als de aanvoerster van de aanstormende jeugd, Graf (29) ondanks haar langdurige afwezigheid als de kopvrouw van de oude garde. Met haar 26 jaar behoort Coetzer tot de laatste lichting, al beweert de advocatendochter uit Hoopstad zelf meer gemeen te hebben met de jongeren. “Omdat ik pas op relatief late leeftijd ben doorgebroken, vertoont mijn spel nog steeds een stijgende lijn.”

Coetzer noemt de opmars van de youngsters een zegen voor het tennis. “Meer concurrentie betekent meer strijd. Daar is iedereen bij gebaat.” Niettemin klinkt lichte ergernis door in haar stem zodra de enorme media-aandacht voor de tieners ter sprake komt. “Wij tellen ook nog mee, al schijnt niet iedereen dat te beseffen.”

Groot was daarom haar vreugde toen twee generatiegenoten, Arantxa Sanchez-Vicario en Monica Seles, twee weken geleden tegenover elkaar stonden in de finale van Roland Garros. “Seles en Sanchez hebben laten zien dat de oudjes nog niet afgeschreven mogen worden. Daarom ben ik ook blij met de terugkeer van Graf.”

Coetzer werkte de laatste jaren koortsachtig aan haar fysieke conditie onder leiding van Gavin Hopper. Naam verwierf deze Australische fitness-fanaticus vooral als begeleider van Mark Philippoussis, die onder Hopper uitgroeide tot de tennisser met de hardste service uit het mannencircuit. Ook Coetzer profiteerde van zijn trainingsprogramma's. “Mijn opslag en mijn groundstrokes hebben aan kracht gewonnen, waardoor ik mij mentaal een stuk sterker voel dan voorheen.”

Drie maanden geleden verbrak Coetzer de samenwerking met Hopper nadat hij inging op een lucratieve aanbieding van Monica Seles. Veel woorden wenst Coetzer niet vuil te maken aan de breuk. “Laat ik het maar houden op tegengestelde belangen.” In landgenoot en oud-prof Bob Hewitt vond ze onlangs een nieuwe trainer-coach.

Coetzer trad tien jaar geleden toe tot de rijen der professionals, maar werd wegens de apartheid lange tijd genegeerd. Pas na het opheffen van de sportboycot volgde bij de Olympische Spelen in 1992 haar internationale doorbraak. Het olympische optreden in Barcelona beschouwt Coetzer als het hoogtepunt uit haar carrière. “Omdat ik toen voor het eerst trots mocht zijn om voor Zuid-Afrika uit te komen.”

Na afloop van het toernooi was president Mandela destijds een van de eersten om haar te feliciteren. “Mister Mandela is een sportliefhebber. Hij beseft als geen ander dat sport een bindende factor voor ons land kan zijn. Mijn bewondering voor hem is nauwelijks onder woorden te brengen. Toen ik hem voor het eerst ontmoette voelde ik mij nog kleiner dan ik al ben.”

Coetzer beheert, net als Richard Krajicek in Nederland, een stichting die zich inzet voor de kansarme jongeren uit de Zuid-Afrikaanse ghetto's. Een deel van haar inkomsten komen rechtstreeks ten goede aan het goede doel. “Ik voel de morele verplichting iets terug te doen voor mijn land.”