Nerveuze stervoetballer krijgt rood, Dugarry geblesseerd; Fransen verder zonder Zidane

PARIJS, 19 JUNI. Arturo Brizio Carter staat te boek als een scheidsrechter die het verschil tussen goed en kwaad goed kan onderscheiden. De 42-jarige Mexicaanse jurist is moedig en rechtvaardig en wordt daarom in kringen van de wereldvoetbalfederatie beschouwd als een van de beste scheidsrechters ter wereld. Gisteravond durfde Brizio Carter het zelfs aan in het van chauvinisme kolkende Stade de France van Parijs de mooiste voetballer van Europa, Zinedine Zidane, met een rode kaart van het veld te sturen.

Brizio Carter is geen man die tegenspraak duldt. Van verzachtende omstandigheden wil hij niets horen. Hoe Zidane ook een uur lang door de spelers van Saoedi-Arabië op zijn hielen en tenen was getrapt, hoe behendig Zidane zich ook langs de vervaarlijk uitgestoken benen had geslingerd, toen de Fransman zich na een desperate tackle van de Saoedi Amin even niet kon beheersen en hem lichtjes op de rug ging staan, was de scheidsrechter onverbiddelijk: rood! Hij gunde Zidane zelfs niet de tijd zich te verbazen of zijn teleurstelling te verwerken en maande de Franse sterspeler zo snel mogelijk het veld te verlaten.

Veel deerde de uitsluiting van Zidane de Fransen vooralsnog niet. Ze stonden met 2-0 voor en zouden de wedstrijd zelfs nog met 4-0 winnen. Begeleid door een massaal door zeventigduizend Fransen gezongen Marseillaise liepen ze op fascinerende wijze over de dappere Saoedi's heen. Maar eenmaal tot rust gekomen drong langzaam tot hen door dat ze Zidane minimaal de twee volgende wedstrijden moeten missen. Evenals spits Dugarry die in de eerste helft een bilspier scheurde en zeker een paar weken is uitgeschakeld.

Voor Brizio Carter zijn dat geen zaken waarover hij zich zorgen dient te maken. Het siert hem dat hij zonder aanzien des persoon spelers bestraft. In de eerste helft wekte de Mexicaan de indruk dat hij op de hand van de Fransen was toen hij na twintig minuten de Saoedi Al Khlaiwi een rode kaart gaf omdat deze Lizarazu bij een sliding neerhaalde. De Fransen, die hun overwicht niet in doelpunten hadden kunnen uitdrukken, kregen een numerieke meerderheid die een kwartier later uitmondde in een doelpunt van Henry.

Hoe moeilijk het voor een scheidsrechter is een consequent beleid te voeren, moge duidelijk zijn. Het is waar: de belangen zijn groot, het tempo van het spel is hoog en wangedrag kan elk moment de kop opsteken. Hij en zijn assistenten kunnen lang niet alles zien. En de tv-camera registreert alles. Zoals de manier waarop de Franse doelman Barthez een paar minuten na de rode kaart van de Saoedi buiten zijn strafschopgebied rende en met twee vooruitgestoken benen Al Jaber de doorgang versperde. Die actie was nog meer dan de overtreding van Al Khlaiwi en de tik van Zidane rijp voor rood. Maar Barthez kreeg het voordeel van de twijfel.

Niettemin heeft het Blatter-effect zijn uitwerking niet gemist op de voortgang van het WK. De vermaning van de secretaris-generaal van de FIFA en die van toernooidirecteur Platini aan het adres van de arbiters zorgt nu even voor een schrikreactie onder zowel scheidsrechters als spelers en coaches. Maar nog een paar wedstrijden en iedereen weet waar hij aan toe is. Het is natuurlijk wel jammer dat voetballers als Zidane de dupe worden, want juist de strenge maatregelen zijn bedoeld om hen te beschermen.

Zidane is geen jongen als Patrick Kluivert, die de schuld van zijn vergrijp op een tegenstander schuift. Zizou is een verlegen voetballer die weet wat hij wel en wat hij niet mag. Hij had na afloop kunnen zeggen dat die Saoedi's net als al die andere tegenstanders voortdurend op zijn enkels schoppen. Maar hij zei het niet. Hij was gewoon teleurgesteld en verontschuldigde zich zelfs tegenover zijn spelers. Hij vond het jammer, zei hij. En wat hij deed was toch geen rode kaart waard, n'est-ce pas? Zijn coach Jacquet kon er ook niet onderuit. Het hoort bij het voetbal, zei hij, wie voetbalt weet dat hij zich moet beheersen.

Zo goed als de 21-jarige Braziliaan Ronaldo zich nog kan beheersen, kan de 25-jarige Zidane al niet meer. Het is verbazingwekkend hoe Ronaldo alle schoppen op zijn ledematen ondergaat en toch steeds weer met de bal de tegenstanders opzoekt om ze te omspelen. Zidane echter dreigt onder de druk van het Franse chauvinisme te bezwijken. Hij moet en zal Frankrijk naar de wereldtitel brengen. En hij is er toe in staat. Wie zo fantastisch kan voetballen, zoals hij ook gisteren liet zien, is van een bijzondere orde. Maar in de eerste wedstrijd tegen Zuid-Afrika trok hij bij een 2-0 voorsprong een tegenstander aan zijn arm en kreeg hij een gele kaart. En gisteren kreeg hij eveneens bij een 2-0 voorsprong een rode kaart. Zidane is nerveus.

De Fransen en allen die deze voetballer een warm hart toedragen zullen hem een paar wedstrijden missen. Jacquet mag dan over een brede selectie van balvaardige, beweeglijke en vooral gepassioneerde voetballers beschikken, zonder Zidane is hij onthand. Hij mag zich gelukkig prijzen met de twee beste, snelste en meest aanvallende vleugelbacks van dit WK, met Thuram op rechts en Lizarazu op links. Gevoegd bij de kwaliteiten van Deschamps, Desailly, Blanc, het grote 20-jarige talent Henry (gisteren twee doelpunten, invaller en spits Trezequet één en Lizarazu één), zijn de Fransen rijp voor de wereldtitel.

Maar zonder Zinedine Zidane is het Franse elftal als Brazilië zonder Ronaldo. Daar heeft scheidsrechter Brizio Carter geen boodschap aan. Hij voert slechts zijn opdrachten uit en dat is het voetbal schoonmaken. Maar het is de vraag of in de jungle waar schoppen, slaan en beledigen een normaal verschijnsel is geworden, de scheidsrechter het vuile werk moet opknappen. Zelfs al is hij een jurist.