Humor en dik aangezet geweld

The Good, the Bad and the Ugly (Sergio Leone, VS, 1966), Veronica, 21.10-0.15u. True Romance, (Tony Scott, VS, 1993), Belg.1, 21.45-23.45u.

“Mad Max, dát is pas een film. The Good, the Bad and the Ugly, dat is een film. Rio Bravo, dat is een film. En Coming Home in a Body Bag, dat was een fucking film.” Aan het woord is Christian Slater in de film True Romance, maar eigenlijk natuurlijk Quentin Tarantino, die het scenario schreef van de door Tony Scott geregisseerde film over een jong stel dat in de moeilijkheden komt als ze mafiadrugs stelen en proberen te verkopen.

Het aardige is dat één van de films die Tarantino hier als zijn favorieten noemt, vanavond tegelijkertijd met True Romance op een andere zender te zien is: The Good, the Bad and the Ugly, de spaghettiwestern van Sergio Leone met Clint Eastwood. Overeenkomsten met True Romance zijn de humor en het dik aangezette geweld.

Een verschil is dat je bij The Good, the Bad and the Ugly niet alleen lacht om de grappen, maar ook om de onbedoeld grappige over the top-stoerheid (terwijl bij Tarantino de humor nooit per ongeluk is).

In het begin zit bijvoorbeeld een scène met Clint Eastwood ('il buono', de goede) en zijn handlanger Tuco, die de boel slim oplichten: Clint levert de gezochte Tuco over aan de sherrif en int de prijs die op zijn hoofd staat, en net wanneer Tuco opgehangen zal worden, redt hij hem door het touw door te schieten. Dan vluchten ze en herhalen ze het trucje in een andere stad.

“Er zijn twee soorten mensen, mijn vriend”, zegt Tuco. “Zij die de strop om hun nek krijgen, en zij die hem lossnijden. De nek in de strop is van mij! Ik neem het grootste risico. Volgende keer wil ik meer dan de helft van het geld!” Clint kijkt hem kalm aan, en zegt: “Jij loopt dan misschien het risico mijn vriend, maar ík doe het schieten. En als je in mijn percentage gaat snijden, zou dat wel eens mijn vermogen om te mikken kunnen beïnvloeden.”

Het beste aan Leone's films is wat mij betreft de prachtige muziek van Ennio Morricone, die met het harde, schelle vrouwenkoor en de dramatische paukslagen eveneens flink over the top is, maar ook echt bijzonder - luister maar eens naar de verzamel-cd A Fistful of Film Music, an Anthology of Ennio Morricone. De muziek werkt los van de films minstens zo goed, door de verbazingwekkende geluiden die Morricone bedacht om een optimaal effect te sorteren en de melancholieke, romantische melodieën.

Aan de matige soundtrack van True Romance is te merken dat de film niet werd gemaakt door Tarantino zelf, die de muziek altijd zo goed uitzoekt dat je je vaak nog precies herinnert welk nummer bij welke scène te horen was. Ook de filmische vorm is minder bijzonder. Maar het verrassende scenario, de fantastische dialogen en de constante dreiging (en regelmatige uitbarsting) van excessief geweld dragen duidelijk Tarantino's stempel.

Naast Slater schittert Patricia Arquette als Alabama, de call-girl die met hem trouwt en die moet huilen als hij thuiskomt nadat hij haar pooier (een geweldige rol van een onherkenbare Gary Oldman) heeft doodgeschoten: “Dat is zó romantisch!”

    • Sietse Meijer