Drentse steenmarters weggepest met popmuziek

Het Esdalcollege in Emmen heeft vorige week een familie steenmarters weggepest door keihard popmuziek te draaien. De heer L. Klaren, lokatieleider van de school, is blij dat de dieren weg zijn: “Gelukkig wel. Ze zorgden voor veel overlast. We hebben een week lang 's nachts Radio 3 gedraaid. Toen waren ze weg.” Martin Steenmarter, vader van de weggepeste marterfamilie, protesteert heftig tegen de actie van de schoolleiding: “Dit was meer dan wij kunnen verdragen. Een leuk nummer van Romeo kan ik nog wel waarderen. Maar de hele nacht gabberhouse gaat me te ver.”

Steenmarters lijken een beetje op hermelijnen: lang en slank met een spitse kop. Ze woonden vroeger vooral in boerderijen. Omdat veel boerderijen verdwijnen, verhuizen de steenmarters steeds vaker naar de stad. M. Steenmarter: “We wonen al een jaar in het leegstaande schoolgebouw. Het was een hele geschikte buurt. Geen buren en veel lekkere muizen.”

Toen kreeg de Drentse marterfamilie te maken met een mensenplaag. Plotseling liepen er honderden leerlingen en leraren door hun woning. L. Klaren: “In september heeft het Esdal College zich in het gebouw gevestigd. Onze oude school is namelijk afgebrand in de zomervakantie.” Eerst ging het wel aardig samen. Maar de steenmarters en de mensen liepen elkaar steeds vaker in de weg.

L. Klaren: “Er zaten een stuk of vijftien steenmarters. Die stonken verschrikkelijk. Het ging maar om zeven lokalen, maar ze moesten toch weg.” M. Steenmarter is beledigd: “Wij stinken helemaal niet. We zijn heel schoon op onszelf. Wij hadden juist last hadden van mensenstank. Sigarettenrook, brandende plastic bekertjes, mannenpies. Maar wij zijn te beleefd om te klagen.”

L. Klaren klaagde wel. Hij overwoog zelfs om de marters te doden. Dat mocht niet van de politie. L. Klaren: “De steenmarter is een beschermde diersoort dus dat mag niet. Veel boeren hebben ook last van steenmarters. Maar ze mogen geen gif strooien.” Alleen het idee al vindt M. Steenmarter schandelijk: “Wij zijn geen stel wilde beesten. Wij zijn Zeldzame Dieren. Die mag je niet zomaar vermoorden.”

L. Klaren besloot om de beschermde dieren weg te pesten. Hij kocht een enorme stereo en zette hem op Radio 3. Zeven nachten lang dreunde de popmuziek door de school. L. Klaren: “Wij probeerden om het onrustig te maken voor de dieren.” M. Steenmarter: “Onrustig was het zeker. Ik deed geen oog dicht. Wij hebben nog geprobeerd om gras in onze oortjes te proppen, maar dat hielp niet.” Na een slapeloze week is de familie gevlucht.

De steenmarters hebben een klacht ingediend bij de Commissie Geluidhinder. De familie staat nu op straat. Ze weten nog niet waar ze heen moeten. Martin Steenmarter: “Maar ik ga nooit meer terug naar die rotschool.”