Vieri verlost Italië uit houdgreep Ontembare Leeuwen

MONTPELLIER, 18 JUNI. Sinds het WK voetbal van 1970 heeft Italië op een eindronde niet meer met zulke ruime cijfers (3-0) gewonnen als gisteravond tegen het even naïeve als onbeheerste Kameroen.

Desondanks was het de Italiaanse bondscoach Cesare Maldini niet ontgaan dat zijn angstige ploeg zelfs door tien Ontembare Leeuwen met de rug tegen de muur werd gedrukt. Pas nadat Kameroen voorstopper Kalla Nkongo na een rode kaart zag vertrekken, wierpen de Afrikanen alle schroom van zich af. Maar toen was het al te laat.

Niet voor de eerste keer in de WK-geschiedenis wankelt Italië door het voorportaal. Zestien jaar geleden kwamen de Squadra Azurri een verdachte salonremise overeen met Kameroen (1-1) en meldde het zich na drie slappe gelijke spelen voor de tweede ronde. Nog enkele etappes later werd Italië wereldkampioen en liefhebbers van het Braziliaanse voetbal kunnen nog niet geloven hoe Paolo Rossi en de zijnen dat schitterende elftal rond aanvoerder Sócrates van de zege beroofden. Is een dergelijk mirakel eenmalig?

Sluipmoordenaars zijn de Italianen nog altijd, want de erfgenamen van bondscoach Enzo Bearzot hebben de beginselen van het catenaccio nimmer uit het oog verloren. Het is triest te zien hoe ook Maldini sr. er in slaagt de creativiteit te doven van sierlijke voetballers als Alessandro Del Piero, Dino en Roberto Baggio en zelfs zijn zoon Paolo. Zo woedt in Italië een hevige discussie rond de posities van spits Roberto Baggio en vormgever Del Piero, het wonderkind van Juventus. Die twee schijnen volgens Maldini niet samen te kunnen spelen. Maar waarom toetste hij die variant niet toen Kameroen met tien man alle verdedigende discipline liet varen?

Angst voor té veel artisticiteit met te weinig rendement zal ongetwijfeld de raadgever zijn geweest van de behoudende bondscoach. Nadat Italië vorige week met veel fortuin aan een verdiende nederlaag tegen Chili was ontsnapt, verving hij de verdedigende middenvelders Di Livio en Di Matteo voor de meer aanvallend ingestelde Moriero en Di Biagio. Net als tegen Chili had Italië binnen tien minuten succes. Op aangeven van Roberto Baggio kopte Di Biagio de bal fraai langs doelman Songo'o en profiteerde hij optimaal van de defensieve wanorde bij Kameroen. Want waarom ontbrak na de Italiaanse corner een speler bij de tweede paal?

Zo'n droomstart kende Italië ook tegen Chili. Maar net als vorige week trokken de laffe Italianen zich meteen terug achter een dik gordijn van verdedigers, terwijl het chaotisch voetballende Kameroen zo veel ruimte weg gaf achter de verdediging dat het om de genadeslag leek te smeken. Onthutsend was het echter te zien hoe onzeker Italië na rust opereerde tegen tien spelers van Kameroen. Geen moment wist Italië de bal in de ploeg te houden en de vrije man te vinden. De ironie wilde dan ook dat niet de kunstenaars, maar een klassieke arbeider Italië uit de houdgreep van Kameroen verloste.

Christian Vieri mist de souplesse en de gratie van Paolo Rossi. Toch kan hij uitgroeien tot een waardig opvolger van Salvatore 'Toto' Schillaci, de held van het WK in 1990. Met zijn grote, sterke lichaam werd Vieri bij Atlético Madrid de topscorer van de Spaanse Primera Division en scoorde hij zelfs eens vier keer in één wedstrijd. Die productie was toen niet genoeg voor de zege: Atlético verloor destijds met 5-4 bij Salamanca.

Gisteren beëindigde Vieri met twee treffers de lijdensweg van zijn zwalkende elftal. Elf minuten voor tijd zette hij zijn handtekening onder een sluw passje van Moriero; Vieri's stiftballetje verried zelfs gevoel voor subtiliteit. Het derde doelpunt van de 24-jarige aanvaller illustreerde zijn werkwijze beter. Nadat invaller Del Piero de bal tussen de Kameroenezen Ndo en Wome was kwijtgeraakt, kaatste die voor de voeten van Vieri. Wome zich liet zich vervolgens wel erg simpel opzij zetten en met een geniepige stuitbal passeerde Vieri Songo'o voor de tweede keer: 3-0.

Tot vervelens toe moet Vieri in Italië verklaren dat hij zich slechts een nederige secondant van Del Piero beschouwt. “Hij is een veel betere voetballer dan ik”, vindt Vieri, die zichzelf ook graag in de schaduw stelt van die andere vedette, Roberto Baggio met wie hij overigens een sterk koppel vormt. Met een bonkige killer als Vieri in de spits strompelt Italië welhaast in stijl naar de achtste finales, al is het in die merkwaardige groep B nog niet zeker van plaatsing. Een gelijkspel tegen Oostenrijk is voldoende en het zou geen verbazing wekken als bondscoach Maldini daar stiekem op aanstuurt.

Zelfs Kameroen is nog niet uitgeschakeld. Maar een herhaling van het even verfrissende als opwindende voetbal van 1990 lijkt uitgesloten. Net als zijn Italiaanse collega heeft de Franse bondscoach Claude LeRoy de impulsen van zijn artiesten ondergeschikt gemaakt aan de spiermassa's van anonieme dravers. Bovendien gaat Kameroen gebukt onder een hinderlijk gebrek aan beheersing. De Australische scheidsrechter Lennie kon de Italiaanse commedia dell'arte meestal goed onderscheiden van de pijn na echte overtredingen van de te wilde Kameroen-spelers. Na de brute aanslag van Kall Nkongo op Di Biagio kon hij in de 43ste minuut maar één sanctie opleggen.

Vreemd genoeg werkte de uitsluiting van de voorstopper bevrijdend op Kameroen. Met een aanstekelijke passie werd Italië in het tweede bedrijf met de rug tegen de muur gezet. In die fase bewezen middenvelder Mboma (naar Cagliari) en aanjager Song (naar Salernitana) waarom ze twee Italiaanse clubs gaan versterken die naar de Serie-A zijn gepromoveerd. In tactisch opzicht speelde Kameroen echter als een schaker die zijn stukken over het bord smijt. Pas in de slotfase werd die onstuimige strategie afgestraft. Maar geen enkel land kan zo lelijk winnen als Italië.

    • Robèrt Misset