Piekeren

C Leeftijd: 46 Land: Iran Plaats: Teheran In Nederland sinds september 1996

“Ik werkte als landbouwdeskundige. Ik was ook verbonden aan een ondergrondse organisatie. Ons leven werd stukje bij beetje moeilijker. Ik kreeg op mijn werk steeds meer problemen die te maken hadden met politiek. We zijn via Turkije gevlucht. Een organisatie zorgde dat we hier terechtkwamen. “Toen we net in Zeewolde waren, was er een staking onder de asielzoekers. Ze waren boos over het slechte eten en het feit dat ze varkensvlees kregen voorgeschoteld. De politie kwam en liet de honden op ons los. Sommige mensen werden gebeten. Ik wist niet wat ik zag. “Dat het zo zwaar zou worden, had ik niet kunnen bedenken. We leven nu bijna twee jaar in onzekerheid. Ik had een aanbevelingsbrief bij me van een hooggeplaatste man uit Iran die nu in Frankrijk woont. En toch laten ze me niet toe in Nederland. Ik ervaar het als een geestelijke marteling. Ik ben hier een wrak geworden. Vroeger was ik een rustige man. Nu ben ik opvliegend. “Ik zie hoe mijn gezin lijdt onder de situatie, ik zie hoe landgenoten hier lijden. Eén wacht al bijna vijf jaar op antwoord. Zijn vader is in Iran vermoord, zijn broer zit in de gevangenis. En toch laten ze hem niet toe. Ik kan mezelf nergens toe zetten. Ik kan het niet eens opbrengen om met mijn kinderen te spelen. “Soms denk ik: Ik heb geen toekomst. Ik ben kapot. Ik zou graag willen dat er een nieuwe regering in Iran kwam, dan konden we terug. Maar daar ziet het niet naar uit. Hier krijgen we ook geen kans. Ik loop maar te piekeren en te piekeren, tot er niets meer overblijft van mijn hersens.”