Perahia

“Vitaal en poëtisch opende Perahia zijn recital met de Tweede Engelse Suite in a, BWV 807 van Bach”. En vervolgens wordt de vertolking besproken in termen als “pareltjes uit de metafysische wereld” (NRC Handelsblad, 13 juni).

Van een vakkundig recensent zou je toch mogen uitgaan van een basiskennis van de partituur. Dat Murray Perahia (bewust of door een misverstand) de 4de en niet de 2de Engelse Suite van Bach speelde, hoewel deze laatste stond geprogrammeerd, werd niet opgemerkt. Dit zou de lezer kunnen doen vermoeden dat de recensent niet aanwezig was. We lezen echter ook dat de pianist uit de bocht vloog. De recensent was dus wel aanwezig.

Perahia zelf vermeldt in een interview in deze krant van 10 juni te hebben gekozen voor tempi die afwijken van wat gebruikelijk is. Veel interessanter dan de constatering dat de pianist uit de bocht vloog, was daarom te vernemen of ondanks deze technische onvolkomenheid het hoge tempo een muzikale meerwaarde opleverde. Je mag verwachten dat een muziekrecensent zich daar een oordeel over vormt.

    • R.J.M. ten Berge