Op de poëtische motorfiets mee naar Hollywood

ROTTERDAM, 18 JUNI. In de tuin van café Floor in Rotterdam, het café dat aan de Rotterdamse Schouwburg vastzit waar deze week Poetry International gehouden wordt, zitten dichters en vertalers bij elkaar, wat te praten.

Vanavond op Poetry in de Rotterdamse Schouwburg o.a. Jamie McKendrick, L.F. Rosen, Sun Wenbo, Erik Spinoy, Nathalie Quintane, Boris A. Novak, Nuno Júdice en Gerrit Komrij. Aanvang 20u.

Sommigen proberen er een Hollands borreltje bij, het woord 'korenwijn' blijkt al rijp voor eerste verschijning in een Engelstalig gedicht. Waarover praten zij, die dichters in die tuin? Over het gevaar van wurmpjes in kabeljauw of zalm, over een heel goed Zwitsers poëzietijdschrift dat Zwischen den Zeilen heet, over Groenlandse delicatessen en over korte en lange gedichten. Want vanavond zullen er lange gedichten worden voorgelezen.

Wat is een lang gedicht eigenlijk? De Ierse dichter Matthew Sweeney vertelt over de man die uitsluitend haiku's schreef omdat hij ervan overtuigd was dat alles wat niet in een haiku gezegd kon worden overbodig was. Maar, vertelt hij, die man had wel al tweeduizend haiku's geschreven. Sommige daarvan waren reeksen. Waren dat nu lange gedichten of korte?

Er wordt ook gepraat over het zeer lange gedicht dat dat de Australiër Les Murray geschreven heeft. Een roman in dichtvorm, Freddy Neptune. Vanavond zal 'Les', zoals de dichters vriendschappelijk zeggen, daaruit voorlezen. Het is nog vers werk. Pas gisteren verschenen.

In de kleine zaal van de schouwburg maakt de VPRO opnames voor het programma De Avonden. Daarin zal Murray te horen zijn met een fragment uit zijn verzenboek, in vertaling voorgelezen door zijn vertaler Maarten Elzinga. Die laatste vertelt wat over Freddy Neptune. Dat hij een Australiër van Duitse afkomst is, dat zijn levensverhaal 10.000 verzen beslaat, dat hij getuige was van de Armeense genocide, waarna hij zijn gevoel verloor: hij voelt geen honger meer, geen kou, geen streling.

Murray leest. Wat is er aan zijn lezen dat zo meeslepend is? Want dat is het. Het gaat snel, het is zowel laconiek als emotioneel, het is geestig en taalgevoelig. Je zou wel eindeloos naar hem willen luisteren, maar zonder vertaling erbij zou je het weer niet erg goed kunnen verstaan. En dat is nu juist wel de bedoeling, want het verhaal van Freddy Neptune is de moeite waard, en zeker in de vorm waarin Murray het heeft gegoten. Tijdens een interview vertelde hij dat Fred 'a cheerfull chap' was en dat hij almaar dacht: “Come on Fred, tell me the story.” Van dat verhaal maakte hij dan verzen, omdat poëzie, zoals hij zei “een vluggere lichtere motor is, je reist er veel sneller mee. Het is niet zo dik en log als proza.” Op die poëtische motorfiets is hij met Freddy meegeweest naar Hollywood waar Fred onder anderen Marlene Dietrich leerde kennen. De enige die niet geschokt reageert op zijn verdwenen tastzin. “So your skin is deaf then” zegt ze eenvoudig. Dat is wel anders dan Freds moeder die snel in slaap valt om het verhaal niet te hoeven horen, of dan zijn vrouw, die het als een persoonlijke belediging opvat dat Fred niets voelt. Murray vertelt graag over Fred. Desnoods in proza.