Kruimeldief

In een half kapotgeschoten stad ging ik met een Bosnisch meisje uit eten. Zij werkte bij een van de talloze internationale organisaties die meehelpen aan de opbouw van de stad en het land. Ze wist een leuk tentje, restaurant Magnum.

De ober bracht ons de kaart. We praatten wat over zwartgeblakerde gebouwen en over de slechte voorzieningen in veel huizen, geen water, geen gas.

De ober bracht brood, wijn en de soep. Over de hoge werkloosheid, over de mafia die de stad beheerst en die wellicht ook wel zou 'rulen' over Magnum.

De ober bracht vakkundig een reusachtige schelp met veel visjes. Over de kapotte auto's langs de weg, kogelgaten in de muur, sportvelden die nu kerkhoven zijn, over rondkomen van driehonderd gulden per maand en over duizenden vluchtelingen.

De ober haalde wat stijfjes de borden en de schelp weg. Over verspilling van water, de wederopbouw van fabrieken en de kwaliteit van het leven.

Toen duurde het even voordat de ober kwam. Over wat we verder nog konden doen in deze stad.

Daar kwam de ober weer, deze keer met een stalen blik én, een Moulinex-kruimeldief. Zoemmzmzmzmzm. Weg kruimels op tafel - schoon. Doen ze toch ook altijd 'in het Westen van Europa'?

Tegenover Magnum staan tussen een berg puin twee uitgebrande torens al twee jaar op wederopbouw te wachten. Daarnaast een goede kroeg.

We wisten wat we moesten doen: ons bezatten in deze bewonderenswaardige stad.