Hopeloos gevoel

E Leeftijd: 42 Land: Liberia Plaats: Tobli In Nederland sinds 10 juni 1996

“Ik was boer in Liberia. Ik was getrouwd, ik had twee zonen en twee dochters. Mijn vader was rijk, we verbouwden vooral cacao. Er kwam oorlog, en ik moest meevechten in het leger. Maar onder geen beding wilde ik moorden of, aan de andere kant, vermoord worden. Toen de troepen onze boerderij aanvielen, raakte ik zwaar gewond aan mijn rug. Mijn vader was ziek, hij was stervende. Hij zei: 'vlucht, en geef me zo leven.' Een Amerikaanse priester bracht me naar het ziekenhuis, en later ben ik met een helikopter het land uitgebracht. Ik neem aan dat mijn vader daar geld voor heeft gegeven. Mijn vader is nu dood. Waar de rest van mijn familie is, weet ik niet. Er is geen telefoon in mijn dorp, je kunt niet schrijven. Er is helemaal niets. “Hier in Nederland probeer ik mezelf zoveel mogelijk bezig te houden. Ik heb vrijwilligersbaantjes. Zo help ik bejaarden in een soort buurthuis. Ik maak de vloer schoon voordat ze komen, ik schenk koffie en thee voor hen in. En op woensdagmiddag ga ik naar een plaats waar kinderen worden opgevangen. Ik doe dan spelletjes met ze. Ik voel me vaak somber. Oké, ik ben in leven. Dat is natuurlijk goed. En ik loop geen gevaar. Maar ik ken hier niemand, en ik weet nog steeds niet of ik mag blijven. Ik begrijp helemaal niets van het systeem. We moeten maar wachten en wachten. “Voor mijn toekomst heb ik geen plannen. Ik heb een gevoel van hopeloosheid als ik eraan denk.”

    • Annet van Eenennaam