Treinen rijden niet - de strijd om een taxi begint

In Amsterdam staakten gisteren vijftig treinmachinisten, in Utrecht kregen de hardste schreeuwers een gratis bon voor een taxi. “Je moet ze gewoon klem zetten.”

UTRECHT, 17 JUNI. Wie mag mee? Wie wordt gered?

Zo erg als op de Titanic is het nog net niet. Plaats van handeling: de taxistandplaats bij het Centraal Station in Utrecht. Het is tien voor één, een uur nadat de machinisten in Amsterdam begonnen met hun wilde staking.

Treinen rijden er niet meer en coupés vol afgedropen passagiers moeten om twee uur solliciteren, om half drie bij hun doodzieke oma zijn. En geen taxi te bekennen. “Please, can you help me, how do I get to Skiphol?”

Een man in een blauw windjack begint beleefd aan een antwoord, maar hij houdt meteen zijn mond als links het geluid van een motor hoorbaar wordt. Eén taxi.

“O please, wij moeten het vliegtuig halen!”

“Niks please, ik moet naar het Amstelstation!”

“En ik moet”, zegt de man in het windjack, “naar de kazerne.”

En hij heeft een bon - dat geeft de doorslag. De blonde jongen naast hem, in pak, heeft ook een bon. Hij zwaait ermee voor het gezicht van de taxichauffeur. De Amerikaanse naast hem heeft geen bon, maar de windjackman wijst haar aan: zij mag mee.

Bon? Wat voor bon?

“Gewoon, een taxibon van de NS”, zegt de windjackman. Hij gaat naast de chauffeur zitten. “Het is toch hun schuld dat ik niet met de trein kan?”

Toen hij hoorde dat er niets meer reed is hij meteen naar het loket gegaan. “Schrijf maar uit, zei ik. Ik weet dat het kan.” Hij is marinier. En hij moet stempels gaan halen voor in zijn paspoort. Deze week vertrekt hij voor drie jaar naar de NAVO-basis in Norfolk, Virginia.

Nee, dat meisje achter het loket had er nog nooit van gehoord, dat zij taxibonnen mag uitschrijven voor passagiers die een belangrijke afspraak hebben en door de NS te laat dreigen te komen.

“Ik zei: haal je chef maar.” “Ik stond achter hem”, zegt de blonde jongen in pak. Hij werkt op de Amsterdamse optiebeurs, hij wil héél snel terug zijn, want de AEX gaat weer omhoog en dit kost geld. “Ik ben gewoon met hem dat kamertje mee ingegaan.”

Want zo ging het: de cheffin van de lokettiste wilde wel bonnen geven, maar graag even apart. “Heel netjes”, zegt de marinier.

De Amerikaanse probeerde het ook, maar zij kreeg niets. Ze wil naar Amsterdam voor de première van Romeo en Julia. De optieman: “Je moet het overtuigend brengen, hè.” De marinier: “Je moet ze gewoon klem zetten.”

Tegen zoveel wilskracht kan de taxichauffeur ook niet op. Hij mag zijn passagiers alleen afzetten op het CS in Amsterdam, maar hij rijdt om - tot vlak bij de kazerne. De andere passagiers brengt hij geen meter verder dan het station en de verslaggeefster moet betalen, 133 gulden 50, “declareer maar bij de Spoorwegen”.

Dat is dus drie keer 133 gulden 50 voor Utax, het Utrechtse taxibedrijf. [De Amerikaanse mocht gratis.] Op het station wordt omgeroepen: “Wij raden u aan gebruik te maken van de bussen van het GVB.”

    • Jannetje Koelewijn