Mus en koek

Ik zou de koekjesfabrikant kunnen zijn. Niet voor altijd, maar net zo lang als nodig is om het besluit te nemen. Het zou in dat geval al voldoende zijn om mij te vertellen dat de mussen dol zijn op mijn koekjes en dat de mussen mijn koekjes dagelijks eten. Tenminste, voorzover er getennist kan worden, als het regent houdt alles op. Want we hebben het over buitentennis. Zonder tennis geen cappuccino's. Zonder cappuccino's geen koekjes. En zonder koekjes geen mussen op de tafeltjes en op de rugleuningen van de rietenstoelen.

Juist het verband tussen dat specifieke koekje van mij en de cultuur van het tennis zou me direct overtuigen van de noodzaak van de commercial. Het is namelijk een heel gewoon koekje. Een echt supermarktkoekje, low profile. Maar wel een heel goed koekje, natuurlijk. Want iedereen kent het. Maar dat ook de mussen het kennen, dat schept uiteraard mogelijkheden. Ja, dit lijkt mij een interessante kans om het koekje nog wat sterker te positioneren, dat ben ik met u eens. Natuur en milieu; sport; mens en dier. Daarover gaat mijn koekje.

Vervolgens zou ik de maker van de commercial kunnen zijn. Leuke account, voor de research zou ik toch zeker een weekje uit trekken. Een aantal dagen zou ik doorbrengen op het terras naast de tennisbanen. Ja nou zeg, mooi gelegen, daar in dat park. Ik zie het helemaal voor me! Die tennismensen met hun tassen en hun shirts en hun schoenen en hun conversatie. De trainers, kunnen we misschien ook nog iets mee doen. En die kinderen op woensdagmiddag. Het rieten dak, de rozen, de haagbeuk. Heel sfeerrijk allemaal. Het traject van het koekje. Misschien levert dat al meteen de structuur van het verhaal op. De hand van de barman. Hoe het uit die grote trommel vandaan op het schoteltje belandt, naar buiten gedragen wordt, de zon in, op een rond wit tafeltje terechtkomt. En dan wegvliegt in een mussesnavel. Kan een koekje vliegen!? Wat een icoon, die mus met dat koekje. Net de duif die in de ark terugkomt met dat olijftakje. Toch? Maar wat ook heel goed zou kunnen, daar ben ik nog niet uit, dat is de ornitholoog. De muskundige, snap je, dat sfeertje van de wetenschap. De veldwaarnemingen, de voedselketens, de ethologie, de geringde pootjes, de hele weetikveel. En van daaruit dan natuurlijk: wat goed is voor een mus, dat is goed voor een mens. Of: waarin mens en mus overeenstemmen.

Die bioloog zou ik ook best kunnen zijn. Die nijvere aio of oio van de mus, dagelijks onverdroten bezig met het wel en wee van zijn mussenpopulatie. Weer of geen weer, een seizoen lang. Hij of zij ringt de mussen, geeft ze namen, bestudeert hiërarchie en gender van hun heldhaftige brutaliteit. Hij vraagt zich af of en hoe ze de winter doorkomen, deze bewoners van de haagbeuk naast de tennisbanen, op dit basismenu van alleen maar koffiekoekjes. En hoe het te verklaren is dat de mussen, elk voorjaar opnieuw, de koekjes van vorig jaar vergeten blijken te zijn. Komt het geheugen van een mus, als het om koekjes gaat, niet over de winter heen? Raken ze er pas tijdens het tennisseizoen weer aan verslaafd? En last but not least: hoe dresseerbaar is een mus eigenlijk?

Een paar keer per week zie ik de nieuwe afleveringen van de rudimentaire trainingen die de mussen krijgen. Een vriend beoefent wat hij zelf noemt het musheffen. Hiertoe klemt hij een brokje koek tussen duim en wijsvinger. Het brokje wordt goed zichtbaar voorgehouden aan een weldra toevliegende waaghals. Het wonderlijke is nu dat de mus, fladderend uit alle macht, zo gefixeerd raakt op het lostrekken van het brokje dat hij intussen zachtjes vastgehouden bij zijn snavel in rechte lijn op en neer bewogen kan worden door de lucht. Misschien komt in deze rechte lijn wel tot uiting dat de vriend wiskundige is. Een vriendin voert met haar brokje en haar mus weer een heel andere beweging uit. Het luchtballet waartoe zij haar trainee weet over te halen verraadt de heen en weer gaande beweging van de violiste. Bij voorkeur ben ik toch degene die zojuist getennist heeft en zulke taferelen zomaar cadeau krijgt op dat prachtige terras.

    • Nicolaas Matsier