Glover tapdanst even snel als de drummer drumt

Holland Festival: Savion Glover and the NYOT's: Live Communication Amsterdam. Regie en choreografie: Savion Glover. T/m 21 juni in Carré Amsterdam.

De ideale schoonzoon Fred Astaire en de ideale, platinablond geverfde schoondochter Ginger Rogers leken met hun dood ook het doodvonnis van de tapdance getekend te hebben. Weliswaar gingen Sammy Davis jr. en Gregory Hines gestaag verder met het rappe voetenwerk, maar ook zij konden de tanende populariteit geen halt toeroepen. In 1974 werd in New York echter een getto boy geboren die de laatste jaren in rap tempo de tapdance terugbrengt op de danskaart: Savion Glover. Op z'n twaalfde veroverde hij Broadway in de musical The Tap Dance Kid, twee jaar geleden won hij een Tony Award, hij trad jarenlang op in de Amerikaanse versie van Sesamstraat en op MTV is Glover niet meer weg te denken in videoclips van bijvoorbeeld Puff Daddy. Glover is de vleesgeworden Amerikaanse droom.

Savion Glover knipoogt in zijn show Live Communication Amsterdam naar het cliché van het tuttig gezellig dansende paar Astaire en Rogers maar hij brengt de tapdance terug waar het vandaan komt: de Afro-Amerikaanse gemeenschap. Slaven uit Afrika brachten ooit de regendans mee en bonden in New Orleans bij gebrek aan geld houten plankjes onder hun voeten om te kunnen dansen. Een blanke is in de show van Glover dan ook niet te zien en de dansgroep van Glover, de NYOT's oftewel Not Your Ordinary Tappers, lijkt rechtstreeks uit de zwarte jongerencultuur weggelopen. Straatkleding met broeken waarvan het kruis tot aan de kuiten reikt, baggy t-shirts en grote kettingen: na elke tapdance kleden de dansers zich om. Kleding is in die hedendaagse gang-cultuur zo belangrijk dat zelfs de optredende dichter Reg. E. Gaines een verhaal vertelt over een man die het juiste merk sportschoenen draagt en dus maar overvallen moet worden met een pistool want stel je voor dat Gaines uitgelachen wordt met de foute kleding. Zoiets is toch slecht voor je ego?

Met dit soort tekstuele uitstapjes probeert Glover de tapdance te verlossen van het amusements-imago. Geheel op Amerikaanse wijze met een boodschap: wie bijvoorbeeld een alcoholist als vader had kan altijd nog tapdancer worden. Glover zelf is zonder vader groot geworden in het getto en 'desondanks' een geniale tapdancer geworden. Met zijn wat slungelige uitstraling is het nauwelijks te geloven dat het geluid uit zijn voeten komt. Het gaat zo waanzinnig snel dat het lijkt of iemand stiekem zit mee te drummen. Maar in een rechtstreekse confrontatie met de drummer van de live band blijkt Glover even snel te tappen met zijn voeten als de drummer met zijn handen. Virtuoos! En de variaties die hij aanbrengt in ritme, dynamiek en accenten lijken ongelimiteerd. De muzikaliteit straalt ervan af en wanneer Glover danst met de vier andere dansers, is duidelijk dat de meester zelf het beste danst en ook het meeste geniet.

De show van Savion Glover is vernieuwend voor de tapdance en daarom wekt het des te meer verbazing dat hij in zijn muziekkeuze nogal behoudend is. Een keurig kwartet dat jazzy en soft-funk nummers speelt en versleten hits als Cheek to cheek en Sentimental mood ten gehore brengt, past eigenlijk niet bij de cultuur die Glover vertegenwoordigt. Het is een klein minpuntje bij een verder wervelende avond die Nederland wellicht in de ban brengt van iets 'hips' als tapdans.