Zes WK-dagen

Een kleine week beeldbuis kijken naar bewegende voetballers doet mij niet slechts met rode, vermoeide oogjes het bed opzoeken, het heeft ook enkele voorzichtige conclusies doen ontstaan. Vergeleken met de start van het WK in 1994 en al helemaal in 1990 valt er verbetering waar te nemen.

Afgezien van de Belgen, die niets beters wisten te bedenken dan zich in te graven, is er niet bijzonder defensief gespeeld. Ook Tunesiërs, Kroaten (die zeker!) en Japanners - om maar een greep te doen - zochten, zo ver hun krachten het toestonden, de aanval, al ontsierden met name de Japanners dit op zichzelf nobele streven door er tenminste 50 overtredingen mee gepaard te laten gaan. Het kan altijd nog het akelige kopje opsteken, maar in de eerste dagen heeft het beruchte catenaccio zich niet laten zien en als dat zo blijft, betekent het winst.

Iets anders is, of de aanvallende impulsen sterk genoeg zijn om tot volle ontplooiing te komen. Wat dat betreft lijkt er reden tot voorzichtigheid. De persoonlijke dekking is vaak allerhevigst, vrijheid om een bal rustig aan te nemen is er zelden en de tackles zijn dermate heftig, dat de buitelingen onophoudelijk aan de orde van de dag zijn. Nee, ik ben niet zo wereldvreemd dat ik dat niet verwacht zou hebben, maar de mate waarin men riskante tackles aangaat, is nog groter dan ik had gedacht. Zelfs de ingreep van achteren en nauwelijks op de bal gericht, komt veelvuldig voor en het rood dat hier eigenlijk voor staat blijft soms uit. Daardoor alleen al is de kans op technische staaltjes van grote schoonheid gering.

Dat er af en toe een briljante actie tussendoor slipt, is te danken aan mensen als Salas, Batistuta en nog enkelen. Pessimisten zullen roepen, dat het alleen maar erger wordt met de overtredingen als het toernooi in de beslissende fase belandt. Optimisten zullen er op wijzen dat de eerste wedstrijden voor iedere landenploeg lastig zijn, omdat niemand bij zijn eerste optreden als verliezer van het veld wil gaan.

Intussen heeft voor Oranje het geval-Kluivert nu wel voldoende aandacht gekregen. De daad werd uitgelokt, maar had niet mogen gebeuren. Kunst is de aangeslagen speler zo snel mogelijk weer mentaal fit te krijgen. Intussen wordt het misschien tijd eens aan Pierre van Hooijdonk te denken als eventuele vervanger. Is het mijn verbeelding, of wordt deze krachtige aanvaller in ons land een tikje onderschat? Hij is geen meester in geraffineerde combinaties, maar een simpele kansenbenutter. Als eenvoud ook in modern voetbal het kenmerk van het ware mag heten, dan kun je het met Van Hooijdonk erop wagen.

Een andere vraag is, hoe gefixeerd een coach moet zijn op te behalen resultaten. Georges Leekens zou grimmig lachen indien hem het ingrijpende voorstel zou worden gedaan de wandader Lorenzo Staelens twee wedstrijden straf op te leggen vanwege uitlokking contra Kluivert. Hij zal er niet op ingaan. Ik vermoed zelfs dat Leekens de wandader hartelijk dank heeft betoond vanwege zijn geslaagde poging een tegenstander uit diens evenwicht te brengen. Goed gedaan, Lorenzo! Jammer was ook dat geen Nederlandse speler tussenbeide is gekomen, want het duurde vrij lang, toen beide heren in gesprek waren. Slecht gedaan, Lorenzo. Dom, gedaan, Kluivert.

    • Herman Kuiphof